Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

~ Η κατάσταση στην Ελληνική γη της Βορείου Ηπείρου έχει δυστυχώς ξεφύγει...(Πρόσκληση-πρόκληση!)

Στη Χειμάρρα και σε άλλες περιοχές, που είναι γεμάτες ακόμα από ελληνικό πληθυσμό,
οι διώξεις έχουν κλιμακωθεί...
Οι μέρες είναι πολύ κρίσιμες!
Κι επειδή, εκείνοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, ή και να λύσουν το πρόβλημα,κωφεύουν,
απομένει σε μας το καθήκον να ανακινήσουμε 
Έστω και με τις μικρές μας δυνάμεις...
Με έναν ζωντανό "θρύλο" της Βορείου Ηπείρου (άνθρωπος του σχολείου μας...), μια "συνέντευξη-έκπληξη" με τον Σεβασμιότατο Μεσογαίας, π.Νικόλαο Χ"νικολάου και απίστευτες ζωντανές μαρτυρίες από συμπατριώτες μας, που παλεύουν ακόμα να κλείσουν τις πληγές τους από τις διώξεις του καθεστώτος...
Στην εκδήλωση που ετοιμάσαμε για αυτήν την Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου, στις 18:30...
(Στα πλαίσια του εορτασμού των "Αλησμόνητων Πατρίδων").
~ Αν το θεωρείτε σημαντικό,κοινοποιήστε το!
Σας περιμένουμε!


~ Το θέμα δεν είναι αν υποστηρίζουμε Αθλητική Ένωση Κωνσταντινούπολης, χωρίς ίχνος φανατισμού, αλλά και λόγω καταγωγής και γειτονιάς ως πιτσιρίκια...

Όχι,παρότι "σπουδάσαμε" ποδόσφαιρο, δε θα μπούμε ούτε απόψε στη "λούμπα" να κάνουμε ανάλυση του αγώνα...
Θα παραήταν εύκολο...αρνούμαστε......Γιατί η ουσία του υγιούς αθλητισμού (κι όμως υπάρχει...) είναι κυρίως τα βλέμματα των παιδιών στα αμαξίδια, όταν πανηγυρίζουν με τους αθλητές της ομάδας τους, ως ισότιμα μέλη μιας οικογένειας...Οι ομάδες που θα στοιχηθούν σ΄αυτήν την αρχή, θα μας έχουν κι εμάς "οπαδούς" τους...Αυτά λέμε και υποστηρίζουμε όλ΄αυτά τα χρόνια στα παιδιά μας και στα σπιτικά μας και στο σχολειό μας!Απόψε θ΄αλλάξουμε;

Φωτογραφία του χρήστη AEK FC / ΠΑΕ ΑΕΚ.
Φωτογραφία του χρήστη AEK FC / ΠΑΕ ΑΕΚ.
Εκπληκτικό: Αυτή είναι η πιο συγκλονιστική φωτογραφία του ντέρμπι!

πηγή:

Αυτές είναι οι πιο συγκλονιστικές φωτογραφίες του ντέρμπι!

Λίγοι σώζονται...


Αποτέλεσμα εικόνας για Λίγοι σώζονται
"Αν ξέρατε εσείς, πόσοι άνθρωποι υπάρχουν και συμπιέζονται μέσα στην Κόλαση, όπως οι ρέγκες σε ένα βαρέλι..." έλεγε χαρακτηριστικά, κλαίγοντας...

"Δεν θα χαθούν όλοι, όσοι είναι μέσα στον κόσμο (κοσμικοί άνθρωποι), αλλά ούτε και ο καθένας θα σωθεί, επειδή μόνο και μόνο βρίσκεται μέσα σε μοναστήρι....''


Οταν δείτε ότι εκείνοι πού φοράνε χρυσά καλύμματα και άμφια ( Αρχιμανδρίτες δηλαδή και Πατριάρχες ) απαγορεύσουν την ανάγνωση τού Ψαλτηρίου στην αρχή, και των Ωρών αργότερα, τότε τα πράγματα δεν θα είναι καλά...Προσέξτε, ό Κύριος θα τα υπομείνει όλα αυτά, αλλά όμως για πολύ λίγο...Γιατί μετά, θα τούς εγκαταλείψει ολότελα ! Και τότε, ή Δευτέρα Παρουσία θα είναι πολύ κοντά..."

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
_______________________________
Όσιου Λαυρέντιου τού Τσέρνιγκωφ

(Όλα όσα παρακάτω αναφερθούν, 
ειπώθηκαν 50-60 χρόνια πριν την εποχή μας...ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΤΟ 1950...)

Γιάννης Τσιτλακίδης

“Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;...

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
''Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε, τότε τί γίνεται γενικότερα στόν κόσμο; 
Ἔτσι βαθμηδόν μεγάλωνε ἡ θλίψη μου καί ἄρχισα νά χύνω δάκρυα ἀπογνώσεως. 
Καί νά, πέρυσι ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: 
“Γιατί θρηνεῖς ἔτσι...” ; 
Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα... 
“Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;... 
Ἐγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής... Ὁ Κύριος μοῦ λέει: 
“Θά ἐλεήσω κάθε ἄνθρωπο πού ἐπικαλέσθηκε τόν Θεό ἔστω καί μιά φορά στή ζωή του...”. 
Μοῦ ἦρθε τότε ἡ σκέψη: “Τότε, γιατί ἐμεῖς πάσχουμε ἔτσι καθημερινά”; Ὁ Κύριος στήν κίνηση αὐτή τῆς σκέψεώς μου ἀπήντησε: “Ἐκεῖνοι πού πάσχουν γιά τήν ἐντολή Μου, στή Βασιλεία τῶν Οὐρανων θά εἶναι φίλοι Μου, ἐνῶ τούς ἄλλους μόνο θά τούς ἐλεήσω”. 
Καί ὁ Κύριος ἔφυγε.''
_________________________
∽ Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης


(by Γιάννης Τσιτλακίδης)

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

~ Το καλοκαίρι του 2006 ο Πέτρου Μαμώνοφ “κήρυξε” στο Σότσι στη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν αμέσως μετά την πρεμιέρα της ταινίας “Ostrov”. Αυτό το κείμενο αποδεικνύει ότι ο τεράστιος αυτός ηθοποιός και μουσικός, καταλαβαίνει πολύ καλά τι είναι πνευματική ζωή και ότι ο ρόλος του στο έργο μόνο τυχαίος δεν ήταν...

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΡΩΣΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ''OSTROV''-PYOTR MAMONOV'


Σχόλιο από Άννα Σιδηροπούλου:
Έχουμε μια στρεβλή αντίληψη για τον χριστιανισμό. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Πόσο αίμα μπορείς να δώσεις στον άλλο; Είναι γραμμένο: “όσα κάνεις για τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, σ'Εμένα το κάνεις”.

- “Πόσο διεστραμμένα είναι όλα σήμερα! Οι κριτικοί συζητούσαν πρόσφατα για την ταινία “Ostrov” του Pavel Lunghin και μιλούσαν για την εκκλησία σαν να είναι κάτι μυθικό, σαν να είναι ο Ilya Murometz (πρόσωπο της παλαιάς ρωσικής παράδοσης σ.σ.)

Πώς να ζήσεις εάν δεν πιστεύεις τίποτα; Τριγυρίζω συγχυσμένος δεξιά και αριστερά.

Ενώ όταν έχεις πίστη, όσο κουρασμένος και να είσαι, θα δώσεις τη θέση σου σε μια γριούλα στο λεωφορείο. Κι αυτό είναι χριστιανισμός. Τρέχεις να πλύνεις τα πιάτα χωρίς να σου το ζητήσουν. Είναι αυτό μια χριστιανική πράξη; Είναι.


Μην επιμένεις συνεχώς ότι έχεις δίκιο. Μη φωνάζεις “Το φαγητό είναι κρύο”. Κάνε υπομονή δύο λεπτά να στο ξαναζεστάνουν. Η καημένη η γυναίκα σου θα το κάνει γρήγορα. Είναι και αυτή κουρασμένη. Ο καθένας με το ρυθμό του και τις έννοιες του. Γιατί όλο επιμένετε, «η γυναίκα είναι υποχρεωμένη…», «ο άντρας πρέπει…» κ.τ.λ.


Αγάπη είναι να πορεύεσαι με κάποιον και να τον υποφέρεις. Να, βλέπεις κάποιον πεσμένο με τα μούτρα στο χιόνι (συνηθισμένο στη Ρωσία σ.σ.).Εμείς γρήγορα θα σκεφτούμε ότι είναι μεθυσμένος. Κι αν έχει πάθει ανακοπή καρδιάς; Τι κι αν είναι μεθυσμένος. Βοήθησέ τον να σηκωθεί, βάλε τον σ’ ένα παραπέτο να μην παγώσει. Αλλά όχι. Εμείς συνεχίζουμε το δρόμο μας. Ξεφεύγουμε από τον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να ζούμε όχι λέγοντας: “Δώσε μου”, αλλά “πάρε από εμένα”. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως είναι να δώσεις το πουκάμισο που φοράς. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε ανάποδα.

Όσα είναι ευάρεστα στο Θεό τα απορρίπτουμε.

Το κυριότερο, μη διστάζεις να βοηθήσεις τον αδύνατο. Για μας ισχύει το αντίθετο – “κατάπιε τον”. Ο πλούσιος παίρνει από το φτωχό κι αυτό το λίγο. Κλέβει όσο πιο πολύ γίνεται και μετά κρύβεται πίσω από ψηλούς φράχτες, για να μην του τα πάρουν άλλοι.


Έχουμε μια στρεβλή αντίληψη για τον χριστιανισμό. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Πόσο αίμα μπορείς να δώσεις στον άλλο; Είναι γραμμένο: “όσα κάνεις για τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, σ'Εμένα το κάνεις”.

Να μπορείς να καθίσεις όσο πιο πολύ μπορείς στο προσκέφαλο της μάνας του, που υποφέρει από τα χρόνια και τις αρρώστιες. Να πού και πώς πρέπει να πεθαίνουμε κάθε μέρα!

Όπως τα παιδιά που έστειλαν στην Τσετσενία. Ένας κρετίνος πετάει μια χειροβομβίδα και ένας αντισυνταγματάρχης έπεσε πάνω της. Δε δίστασε και σκοτώθηκε. Έσωσε οχτώ άτομα. Ήταν κομμουνιστής. Αβάπτιστος. Σκέφτηκε όμως χριστιανικά.

Γιατί τι σου χρησιμεύει να πηγαίνεις στην εκκλησία και η καρδιά σου να είναι άδεια; Χωρίς μια χριστιανική πράξη. Μπορείς εσύ να επισκεφτείς όλα τα Άγια Όρη και να προσκυνήσεις όλα τα λείψανα. Τσάμπα. Βλέπεις ένα φτωχό, κακομοίρη και σκέφτεσαι “θα είναι από εκείνους τους απατεώνες που δείχνει η τηλεόραση”. – “Δώσε του 50 καπίκια. Δε θα φτωχύνεις”. Η αληθινή μαφία είναι αυτοί οι πέντε-έξι που χειραγωγούν τα πλήθη από την τηλεόραση….


  Δε διακόπτω τους άλλους όταν μιλούν. Οι Άγιοι Πατέρες μας μαθαίνουν να στεκόμαστε μπροστά στους άλλους σαν να είμαστε μπροστά σε μια παλιά εικόνα. Τι σημαίνει να μην κρίνεις; Να μη βγάζεις καταδικαστικές αποφάσεις. Γνώμη είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε. Ο Χριστός προσπάθησε να κάνει κάποιες διευκρινήσεις στους Φαρισαίους, ενώ ο θυμός του ήταν δίκαιος. Έχεις δίκιο όταν θυμώνεις με τον εαυτό σου επειδή π.χ. χτες βράδυ μέθυσες. Να μισείς την αμαρτία σου, τα πάθη σου, αυτά που σε βασανίζουν και δε βρίσκεις γιατρικό. Μόνο αν μισήσεις την αμαρτία βαθιά θα γευτείς το άρωμα της νίκης.Αν και μεγάλος, κάθε μέρα προσπαθώ να μαθαίνω.
Να, πηγαίνω συχνά με το λεωφορείο μέχρι την Μόσχα. Δύο ώρες χωρίς στάση. Μπροστά μου κάθονταν δύο νεαροί, μεθυσμένοι. Έβριζαν, μιλούσαν πάρα πολύ άσχημα. Έτρεμα και μόνο στην σκέψη ότι πρέπει να τους υποστώ για δύο ώρες. Μετά όμως σκέφτηκα. Για να δούμε. Ποιοι είναι αυτοί οι νεαροί; Μεγάλωσαν σε χωριό. Τι είδαν εκεί; Τον πατέρα μεθυσμένο, τη μάνα να τους δίνει σφαλιάρες, βρισιές. Η τηλεόραση συνεχώς ανοιχτή. Αυτή είναι η νέα γενιά. Τι να τους ζητήσεις. Εγώ προσωπικά τους έμαθα κάτι; Πέρασα το κατώφλι του σπιτιού τους; Τους διάβασα κάποιο βιβλίο; Βγαίνω από το λαβύρινθο των σκέψεών μου και διαπιστώνω ότι φθάσαμε...

Όλα είναι στα χέρια μας: το πώς ακούμε, το αν τα μάτια μας είναι καθαρά, το εάν τα αυτιά μας είναι κλεισμένα, το εάν η ψυχή μας είναι ξεκλειδωμένη, το αν η συνείδησή μας είναι καθαρή. Με αυτά τα πράγματα πρέπει να ασχοληθούμε. Οι άγιοι μας μαθαίνουν: σώσου και είναι αρκετό για μια ζωή. Τρόπος δράσης; Φτιάξε τον εαυτό σου. Ένα χιλιοστόμετρο. Αλλά αυτό το χιλιοστόμετρο θα φέρει πιο πολύ φως. Εάν μείνουμε όμως μόνο σε διαπιστώσεις…. τίποτα δε θ’ αλλάξει. Μόνο το κακό, από το οποίο έχουμε αρκετό, θα πολλαπλασιαστεί. Να ελαττώσουμε την κακία. Αυτό προσπαθήσαμε και με την ταπεινή ταινία μας το “Ostrov”. Ίσως κάποιοι κριτικοί έχουν δίκιο. Ίσως υπάρχει πολύ “φλυαρία” στις κινήσεις. Προσπάθησα να τις εξηγήσω. Βρισκόμασταν σε μια περίεργη κατάσταση, μια αδυναμία από την οποία προσπαθήσαμε μ’ όλες μας τις δυνάμεις να βγούμε. Όπως τα παιδιά,δεν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε, αλλά να συγκρατήσουμε τι συμβαίνει με τον άνθρωπο που αρχίζει να πιστεύει, και προσπαθεί να γνωρίσει το Θεό, όπως ήταν ο ήρωάς μου…..

Επειδή ξεχνάμε ότι η αμαρτία είναι έλλειψη φωτός.  Εμείς της δίνουμε μορφή, την κάνουμε χειροπιαστή...Με τους ερεθισμούς μας. Με την έλλειψη σεβασμού στον άλλο…Τι είναι παράδεισος και τι είναι κόλαση; Οι Πατέρες μας μαθαίνουν ότι παντού υπάρχει ένας ωκεανός θεϊκής αγάπης.Όσους λαθεύουν τους τιμωρεί με το μαστίγιο της αγάπης. Σκεφτείτε – έναν ωκεανό αγάπης, όπου όλος ο κόσμος αγαπιέται. Αυτό μας λείπει σ’ αυτή τη ζωή, η αγάπη. Να λοιπόν η κόλαση, η έλλειψη αγάπης. Και αν το σκοτάδι είναι έλλειψη φωτός, η σκοτεινή ψυχή, όταν βγαίνει στο φως, λειώνει.

(….)

Το μόνο που θέλω είναι να μεταδώσω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία. Είμαι σαν όλους τους άλλους – αδύνατος. Αλλά αισθάνθηκα μια ανάγκη. Αισθάνομαι την Αλήθεια σαν κάτι το επείγον, σαν έναν κόμπο στο λαιμό. Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας. Προς αυτόν τον ήλιο κατευθύνομαι μ’ όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις.

Διαβάζω: «Δε ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ακόμη και τότε που καθόμαστε στο τραπέζι οι σκέψεις μας πετάνε, πότε στα αγγουράκια, πότε στο κβας, πότε στη σούπα. Δοκιμάστε έστω ανά λεπτό την ημέρα, όταν δεν έχετε κάτι να κάνετε, να συγκεντρωθείτε στον εαυτό σας, για να ζήσετε το τώρα. Σ’ εκείνο ακριβώς το λεπτό. Είναι πολύ δύσκολο. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα είναι να αισθανθείτε την παρουσία του Θεού».

Αισθάνομαι ηθοποιός; Εγώ είμαι ο Μαμμόνωφ Πέτρος Νικολάεβιτς. Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ. Δίνω κάθε στιγμή όλες μου τις δυνάμεις. Όταν μετά από πέντε χρόνια θα κοιτάξω πίσω και θα πω: «Πως μπόρεσες να παίξεις τόσο χάλια;» Θα έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, επειδή εκείνη τη στιγμή έκανα ότι μπορούσα.

Έτσι ήταν και με την ταινία “Ostrov”. Πέτυχε έτσι; Θα εντυπωσιάσει. Προσπάθησα να βοηθήσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Όταν ο Χριστός μπήκε στην Ιερουσαλήμ επί πώλου όνου, τον έραναν με λουλούδια και τον υποδέχθηκαν με επευφημίες. Το ζωάκι πίστευε ότι σ’ αυτό, απευθύνονται όλα αυτά. Έτσι είμαστε και εμείς σαν τον όνο που έφερε το Χριστό. Εγώ έχω πολλά ταλέντα, αλλά τα έχω με την αξία μου; Ένα γενναιόδωρο χέρι τα έσπειρε… Ζω μ’ αυτά. Προσπαθώ να μην τα διαψεύσω, να μην τα προδώσω. Δεν έχω οργασμούς με το “εγώ” μου. Καταλαβαίνω ότι εγώ, ο Πέτρος Μαμμόνωφ δεν έκανα κάτι με την αξία μου. Έχω με τι να περηφανευτώ; Σ’ όσους ο Θεός δίνει, τους το ζητάει. Πρέπει να ζήσουμε όσο πιο καθαρά μπορούμε. Όλα είναι τόσο εύθραυστα, απροστάτευτα…

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ www.proskynitis.blogspot.com

Larisa Maljucov-www.novayagazeta.ru

ΠΕΤΡΙΝΑ ΛΟΓΙΑ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ...!!! ~ Δερβιτσάνη...(βίντεο!)

"ΘΑ ΛΥΓΙΣΕΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΟΠΟΥΛΟ...!!! «ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ...;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ....»...;;;"






Pavlos Tripodakis Filmography
Όποιος θέλει να θυμηθεί πως είναι να εμπνέεσαι από την ουσία της παραδόσεως ας πάει μια βόλτα στην Βόρειο Ήπειρο. Αν σας αρέσει το παρακάτω βίντεο να το κοινοποιήσετε γιατί οι φίλοι μας οι Βορειοηπειρώτες μας αγαπάνε παραπάνω από ότι εμείς αυτούς...

Η θεωρία της κατσαρίδας...

"...δεν είναι τα λόγια του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. 
Δεν είναι το μποτιλιάρισμα στο δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορία που μου προκαλεί.
Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας..."

 Σ’ ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο πανικός. Άρχισε να πηδάει κουνώντας και τα δύο χέρια της, προσπαθώντας απελπισμένα να ξεφορτωθεί την κατσαρίδα.

Ο πανικός μεταδόθηκε ακαριαία και σε όσους ήταν μαζί της εκείνη την ώρα. Η κυρία τελικά κατάφερε να πετάξει την κατσαρίδα μακριά της, αλλά αυτή .. προσγειώθηκε σε μια άλλη κυρία παραδίπλα. 
Τώρα, ήταν η σειρά της άλλης κυρίας να αντιδράσει με τον ίδιο πανικό. 

Ο σερβιτόρος έσπευσε γρήγορα να βοηθήσει και να ηρεμήσει την κατάσταση. Όμως αιφνιδίως η κατσαρίδα έπεσε στη συνέχεια πάνω του. Ο σερβιτόρος στάθηκε ακίνητος, προσπάθησε να μην πανικοβληθεί και παρατηρούσε τις κινήσεις της κατσαρίδας στο πουκάμισό του. 

Όταν αισθάνθηκε ότι είχε τον έλεγχο της κατάστασης, άρπαξε την κατσαρίδα και την πέταξε έξω από το εστιατόριο. 

~~~~~~ Πίνοντας τον καφέ μου και έχοντας παρακολουθήσει το παραπάνω συμβάν, άρχισαν να περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου και αναρωτήθηκα αν ήταν η κατσαρίδα η πραγματική αιτία  για την υστερική αντίδραση των γυναικών. 
Αν ναι, τότε γιατί δεν αντέδρασε ανάλογα και ο σερβιτόρος; Αντιθέτως, το χειρίστηκε απολύτως ψύχραιμα , χωρίς κανένα πανικό. 

Λοιπόν, δεν ήταν η αιτία η παρουσία της κατσαρίδας, αλλά η αδυναμία αυτών των ανθρώπων να αντιδράσουν με ψυχραιμία σ’ ένα ανεπιθύμητο συμβάν που τους προκαλούσε δυσφορία. 

Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τα λόγια  του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. 

Δεν είναι το μποτιλιάρισμα στο δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορία που μου προκαλεί. 

Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας. 

Από το παραπάνω συμβάν πήρα τα παρακάτω διδάγματα: 
Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή. 
Πρέπει να απαντώ με σύνεση. 
Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες. 
Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του. 
Είναι ευτυχισμένος επειδή έχει τη σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή … !! 

~ Sundar Pichai – 
Διευθύνων σύμβουλος της Google 
ΠΗΓΗ: ANTIKLEIDI.COM

Διαβάστε όλο το άρθρο: 

http://www.awakengr.com/i-theoria-tis-katsaridas-i-didaktiki-omilia-tou-sundar-pichai/

(by Damianos Tsagas)

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Θα άφηνες τη ζωή αυτή, τούτη ακριβώς τη στιγμή;


Θα άφηνες τη ζωή αυτή, τούτη ακριβώς τη στιγμή ;
Για την άλλη... την επουράνια χωρίς δεύτερη σκέψη ;
Η απάντηση σου , καθορίζει αν ακόμη αγαπάς περισσότερο τον εαυτό σου απ ότι τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.


σχόλιο Γ.Θ: Αν στην άλλη ζωή βρισκόταν και το πιο αγαπητό μας πρόσωπο (σύζυγος, παιδιά, γονείς κλπ), τι θα απαντούσαμε; Να αξιωθούμε να αγαπήσουμε τον Κύριο περισσότερο... 

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_108.html


Συννεφιές...

Φωτογραφία του χρήστη Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
Οι δυσκολίες και οι τραγωδίες έρχονται στη ζωὴ των ανθρώπων, επειδὴ δεν προσεύχονται...

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

(by Άννα Σιδηροπούλου) 

~ "Τόσο μεγάλος που εορτάζουμε ακόμη και τη σύλληψή του!!!"

Φωτογραφία του Φανούρης Μοσκιού.
Τόσο μεγάλος που εορτάζουμε ακόμη και τη σύλληψή του!
Τέτοια θεολογία που μας δείχνει ότι ήταν Πρόδρομος Ιωάννης από τη σύλληψη, 
άρα πλήρης άνθρωπος ...
Τέτοια η ευθύνη μας , σκοτώνοντας έμβρυα ακόμη και μετά το πρώτο δευτερόλεπτο της σύλληψης...

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

"Ξέρεις τι είναι, ρε φίλε;"

Φιλικό παραμιλητό...
 
 Έλεγα μια μέρα:
Ξέρεις τι είναι, ρε φίλε, 
να υπάρχει η αγάπη του Θεού, 
η ζεστασιά και η γαλήνη Του, 
η στοργή και το έλεός Του, 
κι εσύ να ξεπαγιάζεις
και να μην κάνεις τίποτε 
να τα αγγίξεις 
όλα αυτά;!.

Τα έλεγα 
στον πιο γνωστό 
και κοντινό μου.

Τον εαυτό μου...

"Να ανάψεις μια λαμπάδα στον Άγιο Πέτρο και στον Άγιο Παύλο! Αυτοί έσωσαν τα παιδιά σου..." Αγία Φωτεινή.-

Φωτογραφία του σταύρος γουναρίδης.
Σαν σήμερα πριν από 20 και πλέον έτη με θαυμαστό τρόπο οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος,έσωσαν τα τρία μου παιδιά όταν πήγαν να πέσουν από το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου...
Υπήρξε και ολοζώντανη μεσολάβηση της Αγίας Φωτεινής "
( με σάρκα και οστά) που μου ζήτησε να ανάψω μία λαμπάδα στους Αγίους και κατόπιν εξαφανίστηκε... 
Από εκεί πού θα άδειαζε η αγκαλιά μου,ο Θεός μου,
μού χάρισε άλλα τέσσερα (το ένα το έχασα πριν την γέννηση).
Ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης έβγαλα αργότερα Πέτρο
και πιο μετά Παύλο .
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού !
Ευχαριστώ τον Θεό μου έως υπάρχω !

Σκορπισμένα χελιδόνια

ΥΓ. "αμφοτεροδέξιου":
Μπορείς βλέποντας μια τέτοια ανάρτηση,
να μην την κοινοποιήσεις,
για να τη δει όλος ο κόσμος 
κι ο ντουνιάς...
Μπορούμε και μεις να μην πούμε;
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού !

~ Εννοείται πως φταίνε...τα ψάρια! Γιατί; Ποιος άλλος θα μπορούσε να φταίει;

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.
(από το χρονολόγιο της Sissy Stavrou)

~ "Ταμπέλες"...

Φωτογραφία του χρήστη Πάμπος Ευσταθίου Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπευτής-trainee.
(από το χρονολόγιο της Aggeliki Mastromichalaki.)

"Στους επισκέπτες της συνήθιζε να βάζει μπόλικη ζάχαρη στο τσάι τους αν πρόβλεπε κάτι κακό...

"...Είναι χαρακτηριστικό ότι γέμισε το φλυτζάνι του τσάρου με ζάχαρη κάνοντάς το να ξεχειλήσει..."

Οσία Παρασκευή του Σάρωφ - Ντιβέεβο...

Η Οσία Παρασκευή προέρχονταν από μια οικογένεια χωρικών από την επαρχία Ταμπώφ και το όνομά της ήταν Ειρήνη. 

Οι γονείς της την πάντρεψαν και έμεινε παντρεμένη για 15 χρόνια χωρίς να αποκτήσει παιδιά. 

Μετά το θάνατο του συζύγου της υπέφερε πολύ. 

Μετά από ένα ταξίδι της στο Κίεβο αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό. 

Η κουρά της έγινε στο Κίεβο και πήρε το όνομα Παρασκευή. 

Έζησε για 30 χρόνια στο δάσος του Σαρώφ μέσα σε μια σπηλιά την οποία έσκαψε με τα χέρια της. 

Από τότε ακόμη θεωρούνταν δια Χριστόν σαλή και επειδή είχε και το προορατικό χάρισμα πολλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά της και τις προσευχές της. 

Ο Θεός επέτρεψε να υποφέρει την ίδια δοκιμασία με τον Άγιο Σεραφείμ. Ληστές την χτύπησαν σκληρά και έφτασε κοντά στο θάνατό. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε κατά μακρά τακτικά διαστήματα στη Μονή του Ντιβέγεβο.

Είχε κάτι παιδικές κούκλες τις οποίες φρόντιζε σαν παιδιά της. 


Η Παρασκευή ήταν πάντοτε πολύ καθαρή, φορούσε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα και μεριμνούσε να διατηρεί το κελί της σε άριστη κατάσταση, κάτι που δεν συμβαδίζει με το τυπικό των υπόλοιπων σαλών.

Το κρεβάτι της το είχε στολισμένο με χοντρά μαξιλάρια και πολλές κούκλες και δεν το χρησιμοποιούσε σχεδόν ποτέ, αφού κοιμόταν ελάχιστα και ποτέ ξαπλωμένη.

Όταν έλεγε την Ευχή συνήθιζε να πλέκει κάλτσες, ενώ όταν έκοβε χόρτα με το δρεπάνι έκανε πολλές εδαφιαίες μετάνοιες.

Ο πνευματικός κόσμος ήταν ανοιχτός για εκείνην μπορώντας έτσι να βλέπει τις ψυχές και τις σκέψεις αυτών που την επισκέπτονταν.

Επίσης η Παρασκευή νουθετούσε και καθοδηγούσε μιαν άλλη δια Χριστόν σαλή, την Οσία Μαρία Ιβάνοβνα (βλέπε 26 Αυγούστου).

Στους επισκέπτες της συνήθιζε να βάζει μπόλικη ζάχαρη στο τσάι τους αν πρόβλεπε κάτι κακό. 


Το 1903 μ.Χ. όταν έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, η Οσία Παρασκευή προφήτεψε στον τσάρο Νικόλαο και στην τσαρίνα ότι θα γεννήσουν έναν διάδοχο, αλλά και όλα τα αιματηρά γεγονότα που συνέβησαν το 1917 μ.Χ. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι γέμισε το φλυτζάνι του τσάρου με ζάχαρη κάνοντάς το να ξεχειλήσει... 

Όσοι είδαν το πρόσωπο του τσάρου μετά την έξοδό του από το κελί της οσίας είδαν ότι ήταν φανερά ταραγμένος. 

Πριν το θάνατό της έκανε μετάνοιες μπροστά στο πορτραίτο του τσάρου προβλέποντας έτσι την αγιότητά του.

Η Ρωσική Εκκλησία, τιμά την μνήμη της στις 22 Σεπτεμβρίου. Τη μέρα αύτη κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 1915 μ.Χ. σε ηλικία 120 χρονών.


http://www.saint.gr/

~ Ήρθε & ξανάρθε και ο Βελλινιάτης...Ο άνθρωπος, που "ανακάλυψε" τους Αντετοκούνμπο!!! (και θα΄ρχεται...)

















Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

~ Νέα ονόματα, νέες "περιπτώσεις"...Μια ολόκληρη...15άδα!!!

"αμφ.":
Κι αν δεν ήταν ξένοι όλοι αυτοί 
οι άνθρωποι για μας;
Κι αν ήταν από την οικογένειά μας;
Θα αδιαφορούσαμε έτσι όπως απόψε, 
που αφήνουμε απλά να περνούν μπροστά 
από την οθόνη μας αυτά τα 15 ονόματα;

Αποτέλεσμα εικόνας για Μια προσευχη


1) Μια προσευχη για την Αναστασια,
18 χρονων, σοβαρο τροχαιο.
Σας παρακαλω την εχει αναγκη...

Με εκτίμηση,
θωμαή 

2) Παρακαλώ πολύ όποιος μπορεί να βάλει στην προσευχή του δύο αδελφές μας:
Την Ισιδώρα (καρκίνος) 
και την πρώην νεωκόρο μας Ελένη  (σοβαρά προβλήματα υγείας).

Μαρία

3) Η Δήμητρα είναι γνωστή μου από παλιά με την οποία έχουμε χαθεί, αλλά πρόσφατα κοινή μας φίλη με ενημέρωσε ότι ταλαιπωρείται από σοβαρό πρόβλημα υγείας. Μας παρακαλεί να προσευχηθούμε να γίνει καλά και αν με το καλό ξεπεράσει την περιπέτεια υγείας να μπορέσει να κάνει ένα μωράκι που τόσο το επιθυμεί.

Ένας άλλος αδελφός μας, επίσης, ο Γεώργιος, αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας: καρκίνο του πεπτικού με πολλές επιπλοκές. Ας ευχηθούμε και γι' αυτόν και ο Κύριος που γνωρίζει τί συμφέρει τον καθένα μας ας δώσει σύμφωνα με το θέλημά Του...

Γεώργιος (https://ellasnafs.blogspot.gr/)

4) Κυριακή νέα κοπέλα με καρκίνο,
Κοσμάς αγοράκι τεσσάρων χρονών με πρόβλημα στa κάτω άκρα,
Μοσχούλα με λέμφωμα,
Μαρία κάνει βιοψία για καρκίνο,
Καλλιόπη,
Ελευθέριος,
Βασίλειος έχασε το μοναδικό παιδί του και Ελευθερία δέκα επτά χρονών μπλεγμένη με ουσίες!!
Απόψε στην προσευχή μας!! Ευχαριστώ!!

Eleni M.

5) Η θεία Ναυσικά ψυχορραγεί...
Ας ευχηθούμε αδέλφια να έχει καλή έξοδο,
αν είναι αυτό το θέλημά Του...

Αναστασία Σ.

«Γιαγιούλα, βλέπεις τίποτα;» είπα και της έδειξα τα σύννεφα. «Ναι, παιδί μου, μανταρίνια!» είπε απλά η γιαγιά...

~ ας το έστειλε η δασκάλα μας. Είπε ευχαριστεί αυτούς που της το έστειλαν..."
Αυτό συνόδευε την πρόταση για ανάρτηση αυτού του εξαιρετικού,όντως,κειμένου του Κώστα.
Αυτό μου είπανε, αυτό σας λέω...
                                                                                                        "αμφ."


Μπίζνεσμαν

 Του Κώστα Παναγόπουλου
Αποτέλεσμα εικόνας για μανταρίνια
Τα παιδιά είναι εικόνες αγγέλων και δεν ξέρουμε 
τι βλέπουν στ’ αλήθεια. Πρέπει κανείς να τα 
πιστεύει σαν αγγέλους που υφαίνουν τις χρυσόσκονες.  

        «Υπάρχουν μανταρίνια στο σύννεφο!».
        «Που, παιδί μου; Που τα βλέπεις εσύ 
τα μανταρίνια;».
        
Ταξιδεύαμε πάνω από τα σύννεφα σε πτήση 
Βαρκελώνη-Αθήνα και θυμάμαι το μικρό κοριτσάκι 
να βλέπει μανταρίνια στα σύννεφα κάθε 10-15 λεπτά. 
Τη μικρούλα τη λέγανε Μαρία, ή Μαιρούλα, 
ή Μαρίτσα, ή όπως αλλιώς την αγκάλιαζε το πήλινο 
χέρι της μητέρας της. Δε σας κρύβω πως κάποια 
στιγμή κοίταξα κι εγώ προς τα έξω, έτσι λοξά 
με το μάτι μου, μήπως και δω τα μανταρίνια, 
θέλοντας πάρα πολύ να δω τα μανταρίνια να 
φωλιάζουν μέσα στο άσπρο βαμβάκι.          

        
Το ξέρω πως υπήρχαν μανταρίνια. 
Έλεγε αλήθεια η Μαρία. Αν είχα λιγάκι καλοσύνη, 
αν είχα λιγάκι ψυχή, λίγο άγγελος να ήμουν κι εγώ, 
θα έβλεπα έξω απ’ το παράθυρο χιλιάδες μικρά 
μανταρίνια να κάνουν τραμπάλα στα σύννεφα.       
       
Πάψαμε να είμαστε παιδιά κι έχει σκληρύνει η ψυχή μας. 
Έχουμε βαρύνει σαν τεντόπανα που μαζεύουν νερά 
στις βροχές. Το μόνο που ξέρουμε καλά είναι 
η επανάληψη στο λάθος, γιατί έτσι μπορούμε 
να διασώσουμε όλη τη λάθος ζωή μας.
        
Σταματήσαμε να είμαστε απλοί με λεκέδες 
σοκολάτας στα νύχια μας. 
Βρωμoκοπούσαμε παιχνίδι στις μπασκέτες, 
κι όμως ήμασταν απάτητοι άγγελοι. 
Κάτι παράξενο συμβαίνει και τώρα δεν μπορούμε 
να δούμε όσα είδε η μικρή Μαρία.
        
Το κουβαλάω από τότε στην καρδιά μου χωρίς να 
το πω σε κανέναν. Κάθε φόρα που πετάω, 
κοιτάζω επίμονα τα σύννεφα, μήπως κι ευλογήσει 
ο Θεός να δω τα μανταρίνια της Μαρίας. 
Ταξιδεύω συχνά με αεροπλάνο και σε κάθε 
ελαφριά απογείωση προσπαθώ να ελαφρύνω 
την καρδιά μου, λες και γίνονται αυτά τα πράγματα, 
δηλαδή να ελαφραίνουν οι καρδιές 
επειδή το προστάζει το μυαλό μας.    
        
Οι ψυχές ελαφραίνουν με τις πράξεις μας, 
με τη μεγάλη επιστροφή από τα λάθη μας, 
με το ταξίδι που όλο αναβάλλεται 
γιατί έτσι το λέει η ζωή μας, ή το θεόρατο εγώ μας, 
ή εκείνο το δάνειο που πήραμε και δεν έπρεπε ποτέ να το πάρουμε.
        
Αλλά εγώ θα ακυρώσω τα πάντα για να δω 
τα μανταρίνια της Μαρίας. 
Κάπως θα το κάνω μυστικά 
και θα γυρίσω τον δείκτη της ζωής μου. 
Το ξέρω θα πονέσω στην αρχή, 
μα ίσως να αγγίξω το νήμα, 
ώσπου να φτάσω στα βαθιά γεράματα. 
Ονειρεύομαι να είμαι παππούς 
και να βλέπω μανταρίνια στα σύννεφα 
και να λέω πως κάποτε κατάφερα να αλλάξω 
για πάντα τη ζωή μου: τα μανταρίνια μου!          
        
Ήδη έχω γίνει αλλιώτικος με περισσότερα χαμόγελα 
στο πρόσωπο. Ήδη βοηθάω τους ζητιάνους 
που μού ζητάνε ένα κέρμα στο φανάρι. 
Ξέρετε, κάποτε φοβόμουν πως οι βρώμικες παλάμες 
των ζητιάνων έχουν πάνω επικίνδυνα μικρόβια.
        
Δεν ήξερα, όμως, τα μικρόβια που αναπτύσσονταν 
μέσα στην ψύχη μου, τρέφοντας το πύον της καρδιάς μου. 
Ήμουν ο χειρότερος άνθρωπος 
και παραμένω ακόμη κακός, 
εωσότου αποδοθώ καλύτερος μέσα στη φάτνη 
της ψυχής μου.
        
Κάποτε ήμουν βαρύς, μη καταδεχόμενος 
ποτέ να μιλάω με εκείνους τους ανθρώπους 
που καθόντουσαν δίπλα μου 
στο κάθισμα στις μικρές και μεγαλύτερες πτήσεις μου. 
Ευχόμουν κιόλας από μέσα μου να μένουν αδειανά 
τα καθίσματα, ώστε να έχω περισσότερη ησυχία 
για να χάνομαι μέσα στο δέρμα μου 
και μετά να επαινώ τον εαυτό μου με τις τρίωρες 
σκέψεις μίας πτήσεως.  
        
Ξέρετε, βαραίνει η συνείδηση και θέλεις να λες 
στον εαυτό σου πως όλα πηγαίνουν καλά, 
πως όλα τα κάνεις όπως πρέπει, 
πως μάλιστα αξίζεις επαίνους που καταφέρνεις 
να είσαι σκληρόκαρδος. 
Ούτε μια στιγμή δεν αφήνεσαι να μην επαινείς 
τον εαυτό σου, γιατί άμα το κάνεις αυτό, 
δίνεις χρόνο ομιλίας στη συνείδηση 
που ξέρει να σου σπάει τα νεύρα 
με όλα αυτά τα ηθικά της. 
        
Η συνείδηση είναι ειλικρινής 
και η μόνη φωνή της αλήθειας. 
Όταν πιαστείς να φιμώνεις τη συνείδηση σου, 
λογαριάσου για αλήτης και ληστής: εγκληματίας!  
        
Πρόσφατα, πετάγαμε παρέα με μία συμπαθέστατη 
γιαγιά που πήγαινε να δει την εγγόνα της σε κάποιο 
προάστιο του Λονδίνου. 
Ήταν γι’ αυτήν ένα κατόρθωμα που ανέβηκε 
πάνω στο αεροπλάνο. Είχε μεγάλη υπερηφάνεια, 
γιατί έπραττε κάτι θαρραλέο με σκοπό να συναντήσει 
την εγγόνα της που είχε παντρευτεί μ’ έναν Άγγλο.

         «Να μην πάω να δω το σπιτικό τους;» 

έλεγε όλη την ώρα η γιαγιά. 
«Να μην πάω να ευλογήσω τα δισέγγονα; 
Την ευχή μου να δώσω, παιδί μου!».  
        
Για όλη τη ζωή της στο χωριό είχε για μόνο 
αξιοθέατο τη φρέσκια δροσιά μιας πηγής, 
που κατεβάζει θρεμμένο νερό, 
όπως έλεγε ωραία η γιαγιά. 
Μου έλεγε, επίσης, η καημένη πως τώρα 
ο χωριό τους ερήμωσε και μείνανε είκοσι άνθρωποι, 
αλλά μέσα σ’ αυτούς κι ένα παιδί, 
που το έχουνε σαν όλη την ελπίδα τους.        
        
Κουβεντιάζοντας μ’ αυτήν τη γιαγιά 
αισθάνθηκα λιγάκι ντροπιασμένος μπροστά 
σ’ έναν καλύτερο άνθρωπο. 
Ένιωσα ακόμη αμήχανος και σε κάποια λεπτά 
ένα τρακ, λες και μού ακούμπαγε το χέρι 
κάποιος πολύ σημαντικός 
από κάποια διεθνή ηγεσία που ορίζει 
τις τύχες του κόσμου.

Η κακοτράχαλη παλάμη της γιαγιάς έβγαζε 

ένα γάλα με πάχος, 
το οποίο εισέρχονταν μέσα μου 
κι έπινα άσπρο ασβέστιο.        
        
Εκεί προς το τέλος της πτήσης, 
λίγο πριν κατεβούμε από τα σύννεφα, 
δεν άντεξα να μην τη ρωτήσω, 
εάν βλέπει κι αυτή τα μανταρίνια, 
όπως τα έβλεπε η Μαρία. 

        «Γιαγιούλα, βλέπεις τίποτα;» 
είπα και της έδειξα τα σύννεφα.
        «Ναι, παιδί μου, μανταρίνια!» 
είπε απλά η γιαγιά.   
        
Σιγουρεύτηκα, τότε, από μέσα μου, 
πως όλοι 
οι καλόψυχοι άνθρωποι, κι όχι μόνον 
οι ψυχούλες των παιδιών, 
μπορούν να κοιτάξουν από κάτω τους 
και να δουν τα γελαστά μανταρίνια 
που ξεφλουδίζονται πάνω στα σύννεφα.     
        
Έτσι κι αλλιώς τα παιδάκια έχουν ακόμη 
χρυσόσκονες ψυχές. 
Μα κοίτα που υπάρχουν και γέροι με την ίδια 
χρυσόσκονη μέσα τους!    
        
Είμαι λιγάκι ανυπόμονος για το πότε θα δω τα 
μανταρίνια. 
Οπωσδήποτε έχω προοδέψει, 
μα νομίζω θα αργήσει πολύ εωσότου πλησιάσει το θέαμα.
        
Τώρα, έχω γίνει φιλόξενος, κι άμα μού δίνεται ευκαιρία, 
κοιμίζω συγγενείς στο σπίτι μου, 
που παλιότερα κατέβαζα τα μούτρα κι έβρισκα φθηνές δικαιολογίες. 
Ετοιμάζομαι να κάνω οικογένεια με μία απλούστατη κοπέλα, 
ένα κορίτσι με γυαλιά μυωπίας 
που παλιότερα το είχα πληγώσει, 
γιατί ίσως με αγάπαγε πολύ, 
κι εγώ σαν σκληρόκαρδος 
που ήμουν δεν μπορούσα ν’ ανεχθώ τόση αγάπη.
         
Συμβαίνει στους σκληρόκαρδους ανθρώπους, 
τους με τρακτέρ καλλιεργημένους εγωιστές, 
ούτε αυτό να μην μπορούν να υποφέρουν: 
τη γνήσια αγάπη. Δεν μπορούν να αντιληφθούν 
το ασβέστιο που τρέφει τους σπονδύλους της αγάπης: 
τη θυσία. Θυσία ΕΓΩ; Αφού ΕΓΩ…   
        
Ας μη χάνει ευκαιρία κανείς σας 
και όλοι οι καλόψυχοι 
άνθρωποι να ταξιδεύετε πάντα μ’ αεροπλάνα 
που ανεβαίνουν ψηλά στους αιθέρες. 
Εσείς με τις ψυχές περιστεριών 
κι εσείς με τις ψυχές της Μαρίας, 
είστε η μόνη ηγεσία του κόσμου μας.


        Θεέ μου, να δούμε μανταρίνια! 
                Αμήν. Να γίνει!   


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...