Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Οδοιπορικό με τον Χρίστο στο Άγιο Όρος... ~ "αμφ.": Πότε θα "αποκλειστούμε" και μεις;;;

Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
Φωτογραφία του Polemarxos Christos Chandras.
~ Εντάξει, υπάρχει και το αφιέρωμα της Guardian στο Holy mountain, που κάποιοι προωθούν...Υπάρχουν όμως και κάποιοι "δικοί μας", που είχαν την εξαιρετική ευλογία ν΄αποκλειστούν(!) στο Αγιονόρος για καμιά εβδομάδα!
"Τυχερός", ο Polemarxos Christos Chandras 
(ένα ελάχιστο δείγμα από τις δικές του εξαιρετικές φωτογραφίες...)

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Dr Βάϊος Νταφούλης: "Πνευματική θωράκιση στην ψηφιακή εποχή..." ~ (Βίντεο!!!)

~ "αμφ.":
Το αξιοσημείωτο εδώ είναι πως τα όσα εντυπωσιακά "περί πνευματικής θωράκισης" ειπώθηκαν όχι από τα χείλη κάποιου "ειδήμονα" της θεολογικής, αλλά από έναν "φτασμένο" Διευθυντή... Παιδοψυχιατρικού τμήματος!!!
Η λύση, επομένως,(και επιστημονικώς...)
είναι μία:
Η Πνευματικότητα!!! 
(αλλά μονάχα, εν Χριστώ...) 




ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ και... «ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ» (εκτός και εντός εισαγωγικών...)

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ και... «ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ» (εκτός και εντός εισαγωγικών)

~ "...Το δικαίωμα του αυτεξουσίου επί της ζωής μας, ώστε να μπορούμε να τη διαθέτουμε «κατά το δοκούν», δηλαδή όπως μας αρέσει, δεν είναι απεριόριστο...
...Η ανάκληση του δώρου της ζωής ανήκει μόνον εις τον δωρεοδότην Θεόν … 
«Ουδείς γαρ ημών εαυτώ ζη και ουδείς εαυτώ αποθνήσκει»…. «αποθνήσκωμεν, των Κυρίω αποθνήσκομεν. Εάν τε ουν ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»! (Ρωμ. 14, στ. 7,8)."

Αν θέλεις,δες ολόκληρο το άρθρο, εδώ...


Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

π.Αστέριος Χατζηνικολάου...Καθηλωτικός! Ο ελπιδοφόρος πευματικός του λόγος μάς παρηγόρησε...Στον αντίποδα των πρωινών εισηγήσεων του συνεδρίου...Στο ίδιο μήκος κύματος με τον αδελφό του (Μεσογαίας...) ~ Χαρισματικός...Δείτε τον και ακούστε τον!!!

~ Κλείσιμο 57ου Παιδαγωγικού Συνεδρίου...

Σχετική εικόνα

Φοβερά πράγματα ακούστηκαν εκείνη την ημέρα!!!Πάρτε μια γεύση...(video!)

Για όσους ήταν...
Και για όσους το έχασαν...~

~ Κοινή διαπίστωση "αμφοτεροδέξιου" μετά την παρακολούθηση του συνεδρίου (ενδεικτικά μια συνεδρία...Αξίζουν όλες!!!):Οι γνώσεις μας κυμαίνονται από το επίπεδο "τεχνολογικά αναλφάβητοι", έως εκείνο της...Α΄Δημοτικού! Και όχι μόνο! Και μεις, που νομίζαμε πως κάτι ξέραμε...Στον κόσμο μας!Ευκαιρία να μάθουμε 2~3 καινούρια πράγματα,μήπως καταφέρουμε να μάθουμε πως να φερόμαστε-"αντιμετωπίσουμε" στα παιδιά μας...


Εισήγηση του Dr Κωνσταντίνου Σιώμου, Ψυχιάτρου Παιδιών και Εφήβων με θέμα: "Διαταραχή Εθισμού - Εξάρτησης", 
στο 57ο Παιδαγωγικό Συνέδριο του Συλλόγου Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως 
«Ο Μέγας Βασίλειος» με θέμα:
 "Παιδιά στην ψηφιακή εποχή" που συνδιοργανώθηκε με τα Ἐκπαιδευτήρια 
«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»
1







πηγή: http://elp.gr/component/k2/item/2912-proini-synedria

~ Επική απάντηση στον Αριστεροδιευθυντή του νοσοκομείου Πατρών, που ζήτησε να κατέβουν οι εικόνες της Ορθοδοξίας,λόγω μουσουλμάνων μεταναστών...

1000 ΜΠΡΑΒΟ στην Παιδίατρο, Καραβασίλη Διαμαντούλα !

Αξιότιμε κ. Διοικητά,
Αρχικά να σας ενημερώσω οτι ουδέποτε ανήκα ούτε ανήκω σε κανένα απολύτως πολιτικό κόμμα. Ως πολιτης, σκεπτομαι ελευθερα και εχω κάθε δικαιωμα να λεω την αποψη μου, καθως εχουμε Δημοκρατικο Πολιτευμα.
Σπουδασα στην Ιατρικη Σχολη Πατρων και ελαβα τιτλο Ειδικοτητας Παιδιατρικης απο το ΠΠΝΠ. Γνωριζω το ΠΠΝΠ απο την εναρξη λειτουργιας του. Εργαστηκα σε αυτο.Νοσηλευτηκα σε αυτο. Σημερα, διαβαζοντας την τοπικη εφημεριδα "Πελοποννησος" τυχαια, ενημερωθηκα για τις οδηγιες σας προς το προσωπικο του ΠΠΝΠ, σχετικα με τους μουσουλμανους ασθενεις. Αρχικα ξανακοιταξα το ημερολογιο μηπως είναι Πρωταπριλια. Δεν ειναι. Ορθα λοιπον εχω στολισει το σπιτι μου χριστουγεννιατικα, δεντρο, φωτακια κλπ.
Ασχετως της αθειας ή θρησκεύματός σας, το οποιο σεβομαι απολυτα οπως και σε καθε ανθρωπο του πλανητη μας, το επισημο θρησκευμα της Ελλαδας ειναι ο Ορθοδοξος Χριστιανισμος. Αυτο δεν σας επιτρεπει να βαζετε δικούς σας ορους στο Δημοσιο Νοσοκομειο, το οποιο δεν ειναι ιδιοκτησια σας και για το οποιο φορολογουμαι. Όπως και καθε πολιτης.
Στο σπιτι σας, εχετε καθε δικαιωμα να μην εχετε εικονες, σταυρους. Να εχετε κορανιο ή καθε συμβολο που σας εκφραζει. Οχι ομως στο Δημοσιο Νοσοκομειο να επιβαλλετε κανονες οπως "να αφαιρουνται χριστιανικες εικονες, σταυροι, σε
δωματια που νοσηλευονται μουσουλμανοι", δηθεν σεβομενος την θρησκεια τους. Να σας θυμησω οτι ολοι οι αλλοδαποι ξερουν οτι βρίσκονται στην Ελλαδα. Αρα οφειλουν να δειχνουν σεβασμο προς τη χωρα που ζουν. Αρα και για το θρησκευμα μας.
Εχω ταξιδεψει σε πολλες χωρες του εξωτερικου με διαφορετικα θρησκευματα. Τα σεβαστηκα απολυτα. Δεν ειχα την αξιωση να κανουν αλλαγη των συνηθειων τους, ουτε στα δωματια των ξενοδοχειων που πληρωνα για να διαμενω και ηταν ο προσωπικος μου χωρος κατα τη διαρκεια της παραμονης μου. Ουτε οταν νοσηλευτηκα απαιτησα να
βγαλουν απο το δωματιο νοσηλειας μου Βουδες, Μωαμεθ, Κορανια. Γιατι εγω ημουν στο δικο τους κρατος και σεβομουν πραγματικα τα πιστευω τους.
Τι καταπληκτικες ιδεες ειναι αυτες που σκεφθηκατε; Ρωτησατε το προσωπικο του Νοσοκομειου και τους ασθενεις πριν; Τι δικτατορικες τακτικες ακολουθειτε κυριε; Με τι δικαιωμα; Ηδη υπαρχει δραματικη ελλειψη προσωπικου. Και πρακτικα
να το δουμε, οι νοσηλευτριες π.χ θα εχουν επιπλεον καθήκον να ρωτουν "παρακαλω, ποιον Θεο πιστευετε;” και αναλογα να ανεβοκατεβαζουν εικονες ??!!
Οσον αφορα δε την ασκηση της Ιατρικης, τι να πει κανενας.... Κυριε, αν δεν βγαλεις τα ενδυματα του ασθενη, να ψηλαφισεις, να ακροαστεις καρδια - κοιλια - πνευμονα και επι γυναικολογικου ή ουρολογικου περιστατικου τα γεννητικα οργανα, πως θα διαγνωσεις αρα και θα χορηγησεις την καταλληλη αγωγη;;;;;
Ριχνοντας χαρτιά;;; βλεποντας τον καφέ;;; πως;;;;
Η Ιατρικη ειναι Επιστημη. Η Επιστημη δεν ειναι μαγεια. Αρα η Ιατρικη δεν ειναι μαγεια. Ελεος! Και οταν σε ένα ακραια επειγον γυναικολογικο περιστατικο που κινδυνευει αμεσα η ζωη της
γυναικας, εφημερευει αρρεν γυναικολογος; Θα υπαρχει "on call" γυναικα γυναικολογος να ερχεται απο το σπιτι της ειδικα για μουσουλμανα ασθενη;;;
Αν ενοχλουνται καποιοι αλλων θρησκευματων, ας επιλεξουν ως χωρα διαμονης τους καποια που να τους εκφραζει. Οπως πολλοι Ελληνες ενοχλουνται απο καποια θεματα των Νοσοκομειων μας, υπογραφουν και αποχωρουν με δικη τους ευθυνη, ετσι και οι αλλοδαποι φιλοι μας εχουν την ιδια επιλογη.
Ξερετε τι δυναμη και κουραγιο παιρνουν οι χριστιανοι ασθενεις απο την εικονα της Παναγιας, του Χριστου, τον Σταυρο, το Ευαγγελιο; Τεραστια! Το εχω ζησει τοσα χρονια αυτο. Με τι δικαιωμα, κυριε, δινετε τετοιου ειδους οδηγιες στο
Δημοσιο Νοσοκομειο στο οποιο υπηρετειτε; Το οποιο παρεπιπτοντως ονομαζεται και ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ. Οχι οτι θα υπηρχε διαφορα εαν ονομαζόταν ΠΠΝΠ μονον.
Ως πολιτης ντρεπομαι. Ως γιατρος μονον εκπληξη και θλιψη νιωθω. Εσεις όμως νιωθετε σωστος;;;
Μετα τιμης,
Καραβασιλη Διαμαντουλα,
Παιδιατρος
(Κοινοποίηση από Μόσχος Αθανάσιος)

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

"...Η μαμά κλαίει γιατί δεν την πήραν στην δουλειά, μάλλον επειδή έχει πολλά παιδιά της είπαν. Έτσι άκουσα..." ~ Έκθεση μαθητή Α΄ γυμνασίου! Βραβεύτηκε...

Φωτογραφία της Μπέτη Μπιζά.


"Η οικογένεια είναι δώρο λέει η μαμά μου. Μοιραζόμαστε τα νέα μας γύρω από το τραπέζι, παίζουμε. Αν ζούσαμε παλιά, θα δουλεύαμε στα χωράφια και θα ζούσαμε σε δύσκολες συνθήκες. Και τώρα όμως είναι δύσκολα να είσαι μέλος πολύτεκνης οικογένειας.
Νομίζω ότι από το πολύ και τα τέκνα γίνεται ο πολύτεκνος. Αν κάποιος αγαπάει τα παιδιά, κάνει πολλά και μεγαλώνουν όλα με ξερό ψωμί, έτσι λέει ο παππούς μου.
Εμείς περνάμε δύσκολα. Η μαμά χωρίς δουλειά. Αν ζούσαμε στο εξωτερικό θα ήμασταν φίνα γιατί εκεί δίνουν επιδόματα πολλά στους πολύτεκνους.
Η μαμά λέει πως στην Ελλάδα μας τιμωρούν όταν είμαστε πολλά παιδιά. Δεν ξέρω αν η τιμωρία μου ήταν να φύγει ο μπαμπάς μου από το σπίτι, γιατί δεν μας έφταναν τα λεφτά.
Μερικές φορές πεινάμε, δεν έχουμε αρκετά παιχνίδια. Την Πέμπτη είναι τα γενέθλιά μου και θα πάμε στο μάρκετ. Θα πάρουμε από ένα καλάθι και μπορούμε να πάρουμε τρία πράγματα ο καθένας. Μπισκότα, σοκολάτες και τέτοια. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πάρω το μεγάλο μπουκάλι ΜΙΛΚΟ. Ο Οδυσσέας που είναι τριών, μάλλον θα γεμίσει όλο το καλάθι.
Πέρσι μας έφερναν φαγητό από την Εκκλησία. Όταν μεγαλώσω θα μαγειρεύω και εγώ για τα παιδιά που πεινάνε.
Εγώ είμαι ο δεύτερος στην οικογένεια από τέσσερα αδέλφια. Με την αδελφή μου παίζουμε ξύλο συνέχεια, αλλά μου αρέσει που παίζουμε κρυφτό και μπάλα.
Οι φίλες της μαμάς και ειδικά η κυρία Ματίνα μάς βοηθάει με φάρμακα αν θέλουμε κάποια φορά. Και μας ψωνίζει από το σούπερ μάρκετ.
Τα προβλήματα των πολύτεκνων είναι πολλά και δεν μας βοηθάει ο δήμος. Μόνο φρούτα δίνουν. Πώς θα πάμε σινεμά; Θα πληρώσουμε με τα φρούτα;
Η μαμά κλαίει γιατί δεν την πήραν στην δουλειά, μάλλον επειδή έχει πολλά παιδιά της είπαν. Έτσι άκουσα.
Πρέπει να μην γίνει η Ελλάδα μας γεμάτη γέρους. Καλοί είναι και αυτοί, όπως η γιαγιά και ο παππούς, όμως οι δάσκαλοί μας λένε πως η χώρα μας δεν αυξάνεται. Αλλά και πώς να υπάρχουν πολλά παιδιά όταν δεν είναι χαρούμενα, δεν έχουν παιχνίδια και πεινάνε;
Είναι ωραίο όμως να έχεις μεγάλη οικογένεια. Δεν μου αρέσει η ησυχία και φοβάμαι το σκοτάδι, για αυτό η αδελφή μου μού κάνει το βράδυ σήματα με το φακό. Μακάρι να ήξερα πώς είναι τα σήματα μορς που κάνεις με το φως. Θα έκανα στον ουρανό, να έρθουν στη γη όλα τα αστέρια να φωτίζουν τα παιδιά και να τα κάνουν να χαμογελάνε και τη μαμά.
Οι πολύτεκνες οικογένειες θέλουν βοήθεια. Δεν βοηθάει πολύ το κράτος. Πιο πολύ βοηθάνε οι άνθρωποι. Ό ένας με τον άλλον. Πιάνουν τα χέρια και στηρίζουν την ζωή μας. Άλλος λίγο, άλλος πολύ. Είναι όμως άνθρωποι. Και αν πάψουν να υπάρχουν πολύτεκνες οικογένειες θα πάψουν και οι άνθρωποι.
Βασίλειος - Άγγελος Χριστοδουλάκης
Μαθητής Α γυμνασίου
*Η έκθεση βραβεύτηκε. Η φωτογραφία είναι από την ημέρα της βράβευσης. Όπως με συγκίνησε η έκθεση, έτσι με συγκίνησε και το πρόσωπό του το σοβαρό, που το ωρίμασε γρήγορα η ζωή, το καθαρό του βλέμμα...
Ήθελα να ήμουν εκεί, να γνωρίσω τα παιδιά που τα κείμενά τους με έκαναν να τα συμπαθήσω, να νιώσω μέσα από τις απλές τους λέξεις τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες τους. Όμως δεν στάθηκε δυνατό. Ελπίζω να γίνει στο μέλλον...
Μπέτη Μπιζά

Μετά τις 2 προχθεσινές "Αντετοκούμπο"~αναρτήσεις, που "ανεβάσαμε"...Όπως και να΄χει μεγάλη συζήτηση...O αντίλογος δεκτός...Δημοκρατία έχουμε! (ακόμα...)

Γιάννης ή  …… Αντετοκούμπο
~ Για λογαριασμό δικό μας, παίρνει θέση η φίλη και  Εκπαιδευτικός (Φυσικής Αγωγής), Άννα Σιδηροπούλου :

" ...με απασχολει οχι η Ιθαγενεια, αφου δεν ειναι ελληνικη η καταγωγη του.
Αλλα το οτι εγινε σπουδαιος και τρανος και με το που βγηκε εξω απο τα συνορα δεν άρχισε να τρωει τα σωθικα της μανα που τον μεγαλωσε, της μητριας εστω.
Μιλαει με τα καλυτερα 
λογια, δεν υπογραφει στη σημαια μας γιατι τη σεβεται και σε συνεντευξη εχει δηλωσει:

" Αλήθεια πόσο κοντά βρέθηκες να πάρεις τελικά 
το Νιγηριανό διαβατήριο;

Γιάννης Αντετοκούμπο: ~ " Για να πω την αλήθεια, εγώ δεν ασχολήθηκα με αυτά. Εγιναν κάποιες κινήσεις, αλλά εμείς πάντα θέλαμε να πάρουμε τα ελληνικά έγγραφα. Να είμαστε Ελληνες. Αυτό ήταν το όνειρό μας.

Θα μιλήσω για όλη την οικογένεια, για όλα τα αδέλφια . Νιώθουμε Ελληνες, μιλάμε τη γλώσσα, μεγαλώσαμε εδώ, δεν έχουμε βγει ποτέ από τη χώρα. Όλα τα άλλα τα παιδιά δεν έχουν κάτι παραπάνω από εμάς."

Τιποτε αλλο δεν εχει σημασια. Δε διεκδικει κατι αλλο εδαφιες απαιτησεις και εθνικιστικες!
Δεν τον βαπτισαμε Ελληνα αλλα αυτο που του δοθηκε το τιμα, αυτο κραταω...

Δεν εχει νοημα να δινουμε έμφαση εκει. Το βαθος, ειναι αλλο...
Εμενα με συγκινησε το πως ξεχωρισε, το πως παλεψε σκληρα για επιβιωση ολης της οικογένειας, πως βγηκε απο την αφανεια, τη σκληρη δουλεια και το πως βρεθηκαν ανθρωποι χαρισματικοι και ειδαν μπροστα.
Τον ξεχωρισαν, αφιερωσαν χρονο και χρημα...αναρωτηθηκα αν εγω θα το εκανα και η απαντηση ηταν μαλλον οχι...ριψοκινδυνευμενο.
Και τους θαυμασα περισσοτερο, ολους σαν ομαδα που δουλεψε σκληρα κυνηγωντας ενα ονειρο!

Άννα Σιδηροπούλου

~ Συμπληρώνοντας:
    Βρήκαμε επιτέλους έναν άνθρωπο, που να μπορούμε να πούμε την ιστορία του στους μαθητές μας, χωρίς να φοβόμαστε (τουλάχιστον έως τώρα...) τον φόβο του δήθεν, της διαφθοράς, της ντόπας και έχουν πέσει κάποιοι να μας φάνε...
Ένα παιδί, που κάνει ορθόδοξα (!!!) το σταυρό του, όταν ανακοινώνεται στο no 15 των ντραφτ του 2013 στο ΝΒΑ και σηκώνει με τον αδερφό του την Ελληνική σημαία, καμαρώνοντας ως Έλλην...
Έναν άνθρωπο, που παρά το ότι στα επόμενα 4 χρόνια θα αμοιφθεί με 100.000.000 δολλάρια, παίζοντας μπασκετάκι,
δεν έχει κανένα κόμπλεξ να πει πως είναι παιδί του κατηχητικού...
    Επιδοκιμάζοντας τη βιωτή κάποιου και το θάρρος του να προβάλλει αυτά που πιστεύει με παρρησία,
μέσα από καθαρά πνευματική κι όχι εθνικιστική βάση,
δε σημαίνει ότι επιβραβεύεις ή αμνηστεύεις ό,τι έχει να κάνει με το τεράστιο και πολύπλοκο θέμα του μεταναστευτικού και της "αποθήκης" ψυχών και σωμάτων, που κάποιοι μας έχουν καταντήσει...
Το αντίθετο μάλιστα!
Γόνοι Μικρασιατών Ηρώων είμαστε,αδέλφια!
Θα επανέλθουμε μόνο αν χρειάζεται...
Καλή φώτιση σε όλους μας...
Ο Θεός μαζί μας!

~ από τον "αμφοτεροδέξιο" και τους συν αυτώ...

Τα ελληνικά μπήκαν στα σχολεία της Ρωσίας... (video!) – Εγκρίθηκαν τα βιβλία διδασκαλίας!!! ~ Η ελληνική γλώσσα στο σχολείο του Γκελεντζίκ στη Ρωσία...

Ένα όνειρο των Ελλήνων που μένουν στη Ρωσία, που δεν είναι άλλο από τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη δημόσια εκπαίδευση, πήρε πλέον σάρκα και οστά. Το τελευταίο βήμα έγινε, και έτσι από τις 29 Δεκεμβρίου 2016 τα σχολικά εγχειρίδια της ελληνικής είναι επίσημα στη λίστα των εκπαιδευτικών βιβλίων του συστήματος μέσης εκπαίδευσης της Ρωσίας.
Πλέον τα ελληνικά είναι γλώσσα επιλογής σε όλα τα σχολεία της Ρωσίας. Η διδασκαλία τους θα ξεκινήσει επίσημα από την επόμενη σχολική χρονιά.
Με τον Ν.1677/2016 το υπουργείο Παιδείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας επιβράβευσε τις προσπάθειες της Εθνικοπολιτιστικής Αυτονομίας των Ελλήνων της Ρωσίας, και του προέδρου της Ιβάν Σαββίδη, για τη διατήρηση και τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Το σχετικό διάταγμα υπέγραψε η υπουργός Όλγα Βασίλιεβα.

Ο Αφλατόν Σολάχοφ στην τελετή λήξης του έτους Ρωσίας-Ελλάδας
Ένας από τους πρωτεργάτες της προσπάθειας για την εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας ως δεύτερης ξένης σε όλη τη ρωσική επικράτεια ήταν και ο πρόεδρος της Εθνικοπολιτιστικής Αυτονομίας των Ελλήνων του Γκελεντζίκ, Αφλατόν Σολάχοφ. «Χρειάστηκε ένας χρόνος για να γίνει όλη η δουλειά», είπε μιλώντας στο pontos-news.gr, λίγες μέρες προτού ολοκληρωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες για την υπογραφή του σχετικού διατάγματος.
Το εγχείρημα, σύμφωνα με τον ίδιο, στήριξαν τόσο το ρωσικό υπουργείο Παιδείας, όσο και η έδρα της Νεοελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Κουμπάν και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα από τη Ρωσία και την Ελλάδα.
Το Γκελεντζίκ έχει ήδη δείξει το δρόμο
Άλλωστε ο Αφλατόν Σαλάχοφ και το Γκελεντζίκ έχουν ήδη δείξει το δρόμο: Πριν από περίπου ένα χρόνο, με τοπική απόφαση, ξεκίνησε η διδασκαλία ελληνικών σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης.

Οι μαθητές της Δ’ τάξης του 4ου Σχολείου του Γκελεντζίκ με την καθηγήτρια Ελπίδα Ρωμανίδη
Συνοδεία της Νέλλη Μαρφουτένκο, η οποία είναι γραμματέας της Εθνικοπολιτιστικής Αυτονομίας των Ελλήνων του Γκελεντζίκ, το pontos-news.gr μπήκε στο 4ο Σχολείο της πόλης και είδε τους μικρούς μαθητές της Δ’ τάξης να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Στην τάξη μας υποδέχτηκε η καθηγήτρια Ελπίδα (Ναντιέζντα) Ρωμανίδη.
Αξιοσημείωτο είναι ότι τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα επιλογής τραβούν το ενδιαφέρον όχι μόνο των παιδιών ελληνικής καταγωγής αλλά και παιδιών διαφορετικών εθνικοτήτων. Έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι το μέλλον της ελληνικής γλώσσας στη Ρωσία διαγράφεται λαμπρό…
Ρεπορτάζ, βίντεο, φωτογραφίες: Βασίλης Τσενκελίδης

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

"... πάντα εν σοφία εποίησας..." ~ 14 διαφορετικές νιφάδες χιονιού στο μικροσκόπιο... Εκπληκτική τελειότητα!

Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.
Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.

Η Αιμιλία Παγώνα κοινοποίησε τη δημοσίευση του Ιάκωβος Μαρτίδης. )

~ "...άρχισα να βλέπω θολά. Ξεχώριζα κάποια πράγματα. Έτσι ξαφνικά. Οπότε λέω στην Παναγία: Παναγία μου, μην επιτρέψεις να δω το φως μου..."

Φωτογραφία της Σοφία Ιωσήφ Μωραιτου.
~ "1:30 ώρα το μεσημέρι. 
Η βροχή έπεφτε, άλλες φορές με ορμή, άλλες φορές χαλάρωνε. Παρ` όλο που έβρεχε είπαμε να πάμε με τα πόδια στην γειτονική μονή Φιλοθέου. Μισή ώρα απόσταση, μέσα από ένα γοητευτικό ανηφορικό μονοπάτι μέσα στις καστανιές. Τόσο πυκνό που η βροχή δεν έφτανε. Ψιχάλες μόνο μας ενοχλούσαν. Ένα καλυβάκι εγκαταλελειμμένο. Ένα ρυάκι. Ευτυχώς δεν είχε φουσκώσει και πατώντας προσεχτικά στις πέτρες το περάσαμε αβρόχοις ποσί. Ύστερα από 20 λεπτά σταμάτησε και μπήκαμε σε αμαξωτό δρόμο. εδώ δεν είχαμε την κάλυψη των δέντρων και γίναμε παπιά. Σε 10 λεπτά φτάσαμε. Το κόκκινο χρώμα, τόσο στην εκκλησία, όσο και στους τοίχους μας έκανε εντύπωση. Προσκυνήσαμε στην εκκλησία. 
Πριν φύγουμε πετύχαμε τον γέροντα Ισίδωρο τον τυφλό. 
Του είπα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω.
Πήρε το μπαστούνι του και με χτύπησε ελαφρά στα πόδια.


"Τι πράγματα είναι αυτά. Για κοίτα με στο πρόσωπο. Πως με βλέπεις εμένα; 

Με βλέπεις δυστυχισμένο, λυπημένο; 
Χαρούμενο δεν με βλέπεις;
 Εγώ είμαι εκ γενετής τυφλός. Και δοξάζω την Παναγία γιατί έτσι κάνω λιγότερες αμαρτίες. Πριν γίνω μοναχός, στην Πάτρα από όπου είμαι, μια μέρα ενώ πουλούσα λαχεία για να ζήσω, στην πλατεία Γεωργίου άρχισα να βλέπω θολά. Ξεχώριζα κάποια πράγματα. 
Έτσι ξαφνικά. Οπότε λέω στην Παναγία. Παναγία μου, μην επιτρέψεις να δω το φως μου, γιατί αν το δω δεν θα γίνω μοναχός. 
Και εκείνη τη στιγμή ξανατυφλώθηκα!!!"

Μα, επέμενα εγώ, δύσκολο είναι να μην στενοχωριέσαι στις θλίψεις, στις δυσκολίες...


"Α, δεν με ακούς εσύ. Εγώ βαράω. 

Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. 
Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ... 
Αν ο Θεός στο επιτρέπει αυτό είναι επειδή είναι προς όφελος της σωτηρίας της ψυχής σου. 
Άντε μη βαρέσω..."

Με αυτά τα λόγια πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Ένα από τα καλύτερα μοναστήρια, χάρη στον προηγούμενο της τον Εφραίμ. Μεγάλη μορφή. Εκτός της Φιλοθέου επάνδρωσε άλλα 3 μοναστήρια του Αγίου όρους και 1 σκήτη. Και τώρα είναι στην Αμερική και έχει φτιάξει μέχρι στιγμής 20 μοναστήρια. Δεν το κάνει ο καθένας. Ο Ισίδωρος κυκλοφορούσε με μια κουβερτούλα του Εφραίμ που μοσχομύριζε. Και δεν ήταν κολόνια. Γιατί στην αρχή η μυρωδιά ήταν έντονη και σταδιακά μειώνονταν έως που εξαφανιζόταν.
(http://voutsinasilias.blogspot.com/)


~ Aπό την φίλη, Σοφία Ιωσήφ Μωραιτου

~ Μια μοναδική παραγωγή για τα δεδομένα του ελληνικού διαδικτύου. με θέμα την εκτόξευση του 22χρονου διεθνούς Έλληνα άσου των Μπακς στο «χρηματιστήριο» του παγκοσμίου μπάσκετ...

atekoumpo
~Τεράστια παράκληση "αμφοτεροδέξιου":
Εντάξει, διάβασε τα εισαγωγικά αυτού του αφιερώματος στον Γιάννη, ο οποίος είναι εδώ και 2 χρόνια σχεδόν ο μόνος Αθλητής που "παίρνει χρόνο" από τα υπόλοιπα, με τα οποία καταπιανόμαστε σ΄αυτό το ιστολόγιο...Για συγκεκριμένους λόγους,πέρα από τα αδιαμφισβήτητα αθλητικά του προσόντα...
Δε μας νοιάζει αν δεν προλαβαίνεις να δεις ολόκληρο το βίντεο των 54΄20΄΄, παρόλο που εμείς το είδαμε (και λόγω επαγγελματικής "διαστροφής"...) με τεράστια ικανοποίηση.

Αυτό για το οποίο, βασικά, έγινε αυτή η ανάρτηση είναι για να παρακολουθήσεις τα τελευταία 4΄ και 20΄΄...
Αυτά, που θα δεις και θ΄ακούσεις κυρίως από τον ίδιο λίγο μετά το 50΄ του αφιερώματος, θα σε κάνουν να καταλάβεις για ποιο λόγο και η τόση μας "εμμονή" μαζί του...
Αποτέλεσμα εικόνας για Γιάννης Αντετοκούνμπο σεπόλια
~ "...Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, πλέον, τον ξέρoυν όλοι στην Ελλάδα. 
Στα 22 του, «ο Γιαννάκης από τα Σεπόλια και του Ζωγράφου», δεν είναι απλά ο μεγαλύτερος πρεσβευτής του ελληνικού αθλητισμού στο εξωτερικό.
Είναι ο κορυφαίος μη Αμερικανός μπασκετμπολίστας στον άλλο πλανήτη του αθλήματος!
Μία αληθινή ιστορία που άρχισε τον Ιούνιο του 2013 και κάποτε, μετά από πολλά χρόνια, θα γίνει ταινία και θα σπάσει τα ταμεία!
Προηγουμένως, ο πρωταγωνιστής της 
~καλά να είναι και να έχει υγεία το παιδί...~ 
δεν αποκλείεται να έχει γίνει το next big thing του ΝΒΑ.
Αποτέλεσμα εικόνας για ο Γιαννάκης από τα Σεπόλια και του Ζωγράφου
Ο Αντώνης Καλκαβούρας και ο Βασίλης Τσίγκας πέρασαν μία ολόκληρη εβδομάδα στο «σπίτι» του «Greek Freak», «ακτινογράφησαν» όλες τις διαστάσεις της ανοδικής πορείας του Αντετοκούνμπο μέσα στο γήπεδο, «φώτισαν» τον Γιάννη έξω από τις τέσσερις γραμμές και σας παρουσιάζουν ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ για τον κορυφαίο Έλληνα αθλητή της επόμενης δεκαετίας...
Απολαύστε το!!!

~ Μετά τις 2 τελευταίες  "Αντετοκούμπο"~αναρτήσεις, που "ανεβάσαμε"...Όπως και να΄χει μεγάλη συζήτηση...O αντίλογος δεκτός...Δημοκρατία έχουμε! (ακόμα...)


~ Η δική μας "απάντηση" εδώ...

~ «Ένιωσα σαν να με έχει χτυπήσει κεραυνός! Έβλεπα μπροστά μου μερικά παιδιά να παίζουν κυνηγητό, όμως εγώ πίστεψα αμέσως ότι αυτό το πιτσιρίκι θα μπορούσε να αλλάξει το παγκόσμιο μπάσκετ!!!» ~ "αμφ.": Για να μην ξεχνάμε ποτέ εκείνους τους Ανθρώπους, χάριν στους οποίους "είδαμε προκοπή..."


lostathina-5a
Εικόνα από τα παλιά. Γιάννης Αντετοκούνμπο και Σπύρος Βελλινιάτης μετά από μία προπόνηση...
Αν η ζωή του Γιάννη Αντετοκούνμπο γινόταν ταινία, αυτή θα ήταν η σκηνή όπου η ένταση της μουσικής ανεβαίνει και όλα τα βλέμματα καρφώνονται στην οθόνη. Σε πρώτο πλάνο μία παρέα παιδιών από την Αφρική παίζει κυνηγητό σε ένα ανοιχτό γηπεδάκι μπάσκετ. Τέσσερα αδέλφια. O Γιάννης, ο Θανάσης, ο Κώστας και ο Αλέξης. Από έναν μικρό δρόμο εμφανίζεται ένας άνδρας με αθλητικά παπούτσια. Κοιτάει προς την παρέα των παιδιών και κάπως έτσι ξεκινάει μία ιστορία που αρκετοί θα χαρακτηρίσουν παραμυθένια. Ομως στην πραγματική ζωή ποτέ και καμία ιστορία δεν ξεκινάει με εξασφαλισμένο το happy end.
Ο Σπύρος Βελλινιάτης είναι ο άνθρωπος που εκείνη την ημέρα του Πάσχα πριν περίπου 10 χρόνια είδε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να παίζει μαζί με τα αδέλφια του. Τα παιδιά έτρεχαν πάνω κάτω στο ανοιχτό γηπεδάκι του Τρίτωνα στα Σεπόλια. 
Στην ίδια γειτονιά, στα σκαλιά του ίδιου γηπέδου, συναντήσαμε «τον άνθρωπο που ανακάλυψε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο». Τον Γιάννη που αργότερα έγινε «Greek Freak» και πρόσφατα παρουσιάστηκε σαν «το “μωρό των 100 εκατ. δολαρίων».


«Πάμε καλύτερα να τα πούμε στην καφετέρια του κυρίου Γιάννη» μας είπε ο κ. Βελλινιάτης. Στην ίδια καφετέρια ήταν και ο Βασίλης Ξενάριος. Ο άνθρωπος που προπονούσε τα αδέλφια Αντετοκούνμπο (Γιάννη και Θανάση) πολύ πριν καταλάβουν ότι το μέλλον τους είναι το μπάσκετ. «Να, εδώ είδα για πρώτη φορά τους Αντετοκούνμπο» μας λέει ο Σπύρος Βελλινιάτης δείχνοντας με το χέρι του το γηπεδάκι.


IMG_9274-1
Το γηπεδάκι του Τρίτωνα στο οποίο συνήθιζε να παίζει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μαζί με τα αδέλφια του (Φωτό: Ελένη Κατρακαλίδη)

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο Σπύρος Βελλινιάτης αγάπησε από νωρίς το μπάσκετ. Επαιξε στην Αμερική και μετά γύρισε στην Ελλάδα. Γρήγορα ασχολήθηκε με την προπονητική. Ηταν η εποχή που στην χώρα μας έφταναν οι πρώτοι μετανάστες από την Αφρική. Τότε σκέφτηκε να βοηθήσει αυτά τα παιδιά δίνοντάς τους μία διέξοδο από την φτώχεια και την εγκληματικότητα. «Αρχισα να πηγαίνω στα μαγαζιά τους για να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους» λέει ο ίδιος. «Δεν μπορούσα να πάω σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύονταν κανέναν και να τους πείσω να μου εμπιστευτούν τα παιδιά τους. Στην αρχή νόμιζαν ότι πουλάω ναρκωτικά ή ότι είμαι αστυνομικός. Μετά όμως με εμπιστεύτηκαν και με άφησαν να βάλω μερικά παιδιά στην ομάδα».
Για αρκετά χρόνια ο  κ. Βελλινιάτης περπατούσε στις φτωχές γειτονιές της Αθήνας και βοηθούσε νεαρούς από την Αφρική. Σήμερα μιλάει περήφανα για τα «δικά του» παιδιά που διέπρεψαν όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά και στην μουσική ή στο θέατρο. Θυμάται όμως με μεγάλη πικρία και τα ονόματα των άλλων παιδιών που δεν τα κατάφεραν. Για το απίστευτο μπασκετικό ταλέντο που πέθανε από ναρκωτικά. Για έναν πιτσιρικά που «τρελάθηκε» και για πολλούς που έπεσαν στην εγκληματικότητα. Για τους άλλους άτυχους «Αντετοκούνμπο» που μεγάλωσαν στις γειτονιές της Αθήνας.

«Η μέρα που είδα τον Γιάννη να παίζει κυνηγητό..»

«Οταν ‘‘έσκασε’’ η περίπτωση του Γιάννη ήξερα ακριβώς τι είχα μπροστά μου. Ηξερα από σωματότυπους τέτοιων παιδιών και χωρίς καν να τους δω να παίζουν ήξερα που μπορούσαν να φτάσουν» θυμάται ο κ. Βελλινιάτης. Εκείνη την εποχή ο Θανάσης και ο Γιάννης έπαιζαν περιστασιακά στην ομάδα του Τρίτωνα. Ο Γιάννης ήταν μόλις 12 ετών.
«Οι Αντετοκούνμπο έπαιζαν ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ακόμα και πινκ πονγκ. Ερχονταν για προπόνηση αλλά όχι συστηματικά. Είχαν άλλες υποχρεώσεις. Βασικά το μεροκάματο» σημειώνει ο τότε προπονητής του Τρίτωνα, Βασίλης Ξενάριος. «Αυτά τα παιδιά δεν είχαν καμία τακτικότητα σε ό,τι έκαναν. Μπορεί να ερχόντουσαν για λίγο καιρό σε προπονήσεις και μετά τους ψάχναμε».
Οσο για τις ικανότητες τους; «Τότε δεν ξεχώριζαν από τα υπόλοιπα παιδιά» θυμάται ο κ. Ξενάριος ενώ ο κ. Βελλινιάτης σημειώνει πως «δεν είχαν υπερβολικό ύψος ή κάτι τέτοιο». Ο ίδιος όμως ήξερε ότι οι Αντετοκούνμπο μπορούσαν να παίξουν μπάσκετ και μάλιστα πολύ καλά. «Αμέσως μόλις τους είδα μίλησα με τον Φιλαθλητικό και πήρα το πρώτο οκ. Μίλησα και με τον τότε προπονητή τους, τον Βασίλη και προς τιμήν του με άφησε να τους πάω για δοκιμαστικό. Το μόνο που έμενε ήταν να δεχτούν οι Αντετοκούνμπο» λέει ο κ. Βελλινιάτης και συνεχίζει: «Πήγα και μίλησα στον Γιάννη. Μου είπε ότι είναι από την Νιγηρία και τον ρώτησα αν παίζει μπάσκετ. ‘‘Οχι τόσο, πιο πολύ ποδόσφαιρο’’ μου απάντησε. Του είπα τότε ‘‘αν εγώ βρω καλύτερη δουλειά στους γονείς σου, θα έρθεις να παίξεις μπάσκετ;’’ Είχα καταλάβει ότι ήταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και μόνο έτσι θα τους έπειθα να ασχοληθούν με το μπάσκετ».


sepoliabillspyros
Αριστερά, ο πρώτος προπονητής των αδελφών Αντετοκούνμπο, Βασίλης Ξενάριος και, δεξιά, ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον Γιάννη, ο Σπύρος Βελλινιάτης (Φωτό: Ελένη Κατρακαλίδη)

«Για ποιον λόγο αφήσατε αυτά τα ταλέντα να φύγουν από την ομάδας σας;» ρωτάμε τον Βασίλη Ξενάριο. «Δεν θα μπορούσαν να εξελιχθούν στον Τρίτωνα;». «Οχι» μας απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη. «Θα σταματούσαν να έρχονται αφού η ομάδα δεν θα μπορούσε να δίνει χρήματα όπως έδινε η Φιλαθλητικός. Τα παιδιά τότε είχαν απλά κάποια προοπτική. Αν δεν δούλευαν σκληρά στις προπονήσεις δεν θα έκαναν τίποτα. Στον Φιλαθλητικό ‘‘αναγκάστηκαν’’ να δουλέψουν. Πιέστηκαν και από τους γονείς τους γιατί είχαν κάποιο εισόδημα από το μπάσκετ. Δεν είναι εύκολο μικρά παιδιά να φεύγουν μετά το σχολείο και να πηγαίνουν για προπόνηση με δύο λεωφορεία μέχρι το βράδυ».
Ο κ. Βελλινιάτης δείχνει να θυμάται κάθε στιγμή της πρώτης του συνομιλίας με τον Γιάννη. «Ενοιωθα σαν να έχω απέναντί μου τον Μαραντόνα και αυτός να μην το ξέρει» μας εξηγεί. «Θα έκοβα το κεφάλι μου για να του αποδείξω τι μπορεί να κάνει. Μίλησα και με την μητέρα του και της είπα ότι θα της βρω δουλειά. Φάνηκε ότι με συμπάθησε και δέχτηκε».

Φιλαθλητικός/ Ενα μετέωρο βήμα προς τη δόξα...

Πολλοί ίσως θεωρούν ότι από τη στιγμή που τα αδέλφια ξεκίνησαν να προπονούνται στον Φιλαθλητικό, ένας φωτεινός δρόμος τους καλωσόριζε σε μια νέα ζωή. Ομως η ιστορία δεν κύλησε τόσο ομαλά. «Τα παιδιά δεν είχαν αντιληφθεί ότι θα μπορούσαν να ζήσουν από το μπάσκετ. Εγω τότε τα κυνηγούσα για να μην σταματήσουν. Ημουν ένα είδος μάνατζερ χωρίς να έχω κάποιο κέρδος» μας λέει ο κ. Βελλινιάτης.
«Τον πρώτο καιρό όλοι με πίεζαν να πάω τον Γιάννη σε μία ποδοσφαιρική ομάδα. Και ο ίδιος ο Γιάννης για τον πρώτο ενάμιση χρόνο με παρακαλούσε να τον πάω για μπάλα» θυμάται. Τα πραγματικά προβλήματα όμως ήταν άλλα: 
«Υπήρχαν μέρες που τα παιδιά δεν είχαν να φάνε. Θυμάμαι μία ημέρα που ο Θανάσης είχε αγώνα με το Παγκράτι. Εβαλε τρεις πόντους και δεν είχε καλή απόδοση. Ερχεται μετά τον αγώνα κάποιος και μου λέει: ‘‘Σπύρο, είσαι τίμιος άνθρωπος αλλά τα παιδιά δεν κάνουν’’. Του λέω και εγώ. ‘‘Ξέρεις αν έχει φάει το παιδί;’’. Αρχισε να γελάει. Εγώ επέμεινα. Πήρα τον Θανάση και τον πήγα σε ένα σουβλατζίδικο. Εφαγε οχτώ σουβλάκια. Δεν ξέρω από πότε ήταν νηστικός».
Ο κ. Βελλινιάτης μας είπε ότι εκείνη την περίοδο είχε κάνει και μία συμφωνία με ένα τοπικό σουβλατζίδικο για να τρώει ένα σουβλάκι ο Θανάσης μετά το σχολείο και να πληρώνει ο ίδιος στο τέλος του μήνα. «Επρεπε απλά να βάλει κάτι στο στομάχι του για να αντέξει στην προπόνηση». Ο κ. Ξενάριος θυμάται και την βοήθεια του κυρίου Γιάννη που έχει την καφετέρια «Κιβωτός» δίπλα στο γήπεδο του Τρίτωνα. «Τους αγάπησε και τους έφτιαχνε σαντουιτσάκια για το σχολείο. Τώρα είναι ένας πολύ καλός τους φίλος. Οταν έρχονται στην Ελλάδα πάντα περνούν για να τον δουν».
sepoliacoffee

Η καφετέρια του κυρίου Γιάννη είναι γεμάτη με φανέλες των Αντετοκούνμπο. Ο ίδιος έδινε καθημερινά φαγητό στον Γιάννη αλλά και τον Θανάση που μεγάλωσαν στην γειτονιά (Φωτό: Ελένη Κατρακαλίδη)

Κάπως έτσι κύλησαν τα πρώτα χρόνια των Αντετοκούμπο στον Φιλαθλητικό. Τότε δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστευαν στο ταλέντο του Γιάννη. «Στην αρχή, υπήρχαν παράγοντες στον Φιλαθλητικό που με κορόιδευαν γιατί ο Γιάννης δεν είχε ψηλώσει. Μου έλεγαν: «Σπύρο απέτυχες, το παιδί δεν θα ψηλώσει». Η τοπική κοινωνία όμως σε μεγάλο ποσοστό τους αγκάλιασε. «Τους φτιάξαμε ένα σχέδιο απόδρασης από το πεζοδρόμιο» λέει περήφανα ο κ. Βελλινιάτης.
«Γιατί τα κάνατε όλα αυτά;» τον ρωτήσαμε. «Οταν εγώ ο ίδιος έχω παίξει μπάσκετ και δεν κατάφερα ποτέ να γίνω Τζόρνταν, και ξαφνικά βλέπω ένα παιδί που είναι επί ξύλου κρεμάμενο και μπορεί να κάνει την διαφορά έρχομαι μπροστά σε ένα ηθικό δίλημμα. Σκέφτηκα ότι οφείλω να θυσιαστώ για να γίνει ένας νέος Τζόρνταν. Σκέψου κάποιον που αγαπάει τα μαθηματικά και βλέπει μπροστά του τον Αϊνστάιν. Είναι δυνατόν να μην τον βοηθήσει;»

Ο Giannis στο NBA και ο Σπύρος Βελλινιάτης στον Ανταίο

Πλέον ο Γιάννης θριαμβεύει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Σπύρος Βελλινιάτης έχει φτιάξει στην Αθήνα έναν διαφορετικό σύλλογο. Τον Ανταίο στον οποίο κυρίως παιδιά μεταναστών μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ. «Υπάρχουν νέοι Αντετοκούνμπο στις γειτονιές της Αθήνας;» ρωτάμε τον ίδιο και τον προπονητή κ. Ξενάριο. «Ναι» απαντούν με μία φωνή. «Αυτή την στιγμή στον Ανταίο υπάρχουν τέσσερα παιδιά που είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γιάννη και τον Θανάση».
11046232_10207914305236766_7332206757337093381_n

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μαζί με τα παιδιά της ομάδας Ανταίος που δημιούργησε ο Σπύρος Βελλινιάτης

Το παράπονο του ανθρώπου που ανακάλυψε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο είναι ότι κανείς μέχρι σήμερα δεν τον αναζήτησε. «Ούτε από την Ομοσπονδία ούτε από πουθενά με πήραν ένα τηλέφωνο. Με τον Γιάννη τινάξαμε τη μπάνκα στον αέρα αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν ενδιαφέρει το ελληνικό κράτος».
Ο Σπύρος Βελλινιάτης παρακολουθεί τα καρφώματα του Αντετοκούνμπο και θυμάται τι του έλεγε μετά τις πολύωρες προπονήσεις και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. «Τώρα δεν ενδιαφέρεται κανένας για σένα. Αμα βάζεις 50 πόντους σε κάθε παιχνίδι, όλοι θα μιλούν για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο από τα Σεπόλια».
Εξάλλου, είπαμε και στην αρχή. Καμία ιστορία δεν ξεκινάει με εξασφαλισμένο το happy end. Αρκετές φορές χρειάζονται άνθρωποι σαν τον Σπύρο Βελλινιάτη για να ξεμπλέξουν τους κόμπους και να κυλήσει ομαλά το κουβάρι ενός αληθινού παραμυθιού. Και αν κάποια μέρα στα Σεπόλια ένα αγόρι γυρίσει ιδρωμένο με μία μπάλα στο χέρι και ακούσει τη μητέρα του να φωνάζει πως «δεν βγαίνουν έτσι τα λεφτά», αρκεί να κάτσει αναπαυτικά και να της πει αυτήν την ιστορία..
~ "αμφ.":
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πριν από μόλις 3 χρόνια...Δες τι απάντησε στο 4΄ 30΄΄ αυτού του βίντεο!!! 
(Και το "αφιέρωμά" μας στον Γιάννη συνεχίζεται και στην αμέσως επόμενη ανάρτηση με κάτι ακόμα συγκλονιστικό...)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...