Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

"Αυτή τη στιγμή το Λαϊκό δεν έχει σταγόνα αίμα...Ντρέπομαι που έχω 150.000 θεάσεις και καμία φιάλη αίμα... Τραγικό..."

Αποτέλεσμα εικόνας για φιάλη αίμα
"Αυτή τη στιγμή το Λαϊκό 
δεν έχει σταγόνα αίμα...
Έδωσε η γιατρός μου 
για να μου βάλουν μια φιάλη...
Ξεκουνάτε λίγο...
Ντρέπομαι που έχω 150.000 θεάσεις και καμία φιάλη αίμα...
Τραγικό..."

 Γεώργιος Μπαλκονάτος

(Δικό μας σχόλιο:
Άδικο έχει ο Γιώργος; Πόσοι από μας που παινευόμαστε μάλιστα πως είμαστε αιμοδότες,δίνουμε πραγματικά με την συχνότητα που πρέπει;Πραγματικά!
Για να "ξεκουνηθούμε" λίγο...
- Εμάς εκτός του Γιώργου,μας ξεσήκωσε και η φίλη, Nikoleta Sousoni...-
Τώρα που είναι ακόμα καλοκαιράκι.Μια βόλτα στο κοντινότερο τμήμα αιμοδοσίας.Κι αν δεν έχουμε κάποιον γνωστό νοσηλευόμενο,ας δοθεί όπου πραγματικά υπάρχει ανάγκη...
Αύριο μεθαύριο,θα εκλιπαρούμε εμείς,είτε για τον εαυτούλη μας,είτε για κάποιον δικό μας που θα΄χει ανάγκη...Πάμε!
ΥΓ:
Ο Γιώργος δε ζητάει για τον εαυτό του.
Κι ας έχει λευχαιμία...Για άλλον ζητάει...
(((Διαβαστε αυτο με τα στοιχεια του Γιωργου. "θέλω να δώσω αίμα γα το φίλο μου το Βλάχο Γεώργιο του Κων/νου και της Μαρίας που βρίσκεται στην κλινική παθολογικής φυσιολογίας στον 4ο όροφο "λαϊκό" νοσοκομείο)))
Όποιος από εμάς μπορεί...)

Πριν βιαστείς να βγάλεις συμπέρασμα για κάποιον …



Κάποτε στό Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός πού διέμενε στίς Καρυές.
Έπινε καθημερινά καί μεθούσε καί γινόταν αιτία νά σκανδαλίζονται οι προσκυνητές.

Κάποια στιγμή πέθανε καί ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στόν γέροντα Παΐσιο νά τού πούν μέ ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό τό τεράστιο πρόβλημα.
Ο π. Παΐσιος τούς απάντησε ότι γνώριζε γιά τό θάνατο τού μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων πού ήρθαν νά παραλάβουν τήν ψυχή του.
Οι προσκυνητές απόρησαν καί διαμαρτυρήθηκαν καί κάποιοι προσπαθούσαν νά εξηγήσουν στόν γέροντα Παΐσιο γιά ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δέν κατάλαβε ο γέροντας.
Ο π. Παΐσιος τούς διηγήθηκε:
«Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στή Μ. Ασία, λίγο πρίν τήν καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τά αγόρια.
Γιά νά μήν τό πάρουν από τούς γονείς του, αυτοί τό έπαιρναν μαζί τους στό θερισμό καί γιά νά μήν κλαίει, τού έβαζαν λίγο ρακί στό γάλα γιά νά κοιμάται.
Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.
Εκεί βρήκε γέροντα καί τού είπε ότι είναι αλκοολικός.
Τού είπε ο γέροντας νά κάνει μετάνοιες καί προσευχές κάθε βράδυ καί νά παρακαλεί τήν Παναγία νά τόν βοηθήσει νά μειώσει κατά 1, τά ποτήρια πού έπινε.
Μετά ένα χρόνο κατάφερε μέ αγώνα καί μετάνοια νά κάνει τά 20 ποτήρια πού έπινε, 19 ποτήρια.
Ο αγώνας συνέχισε μέ τήν πάροδο τών χρόνων καί έφτασε τά 2-3 ποτήρια, μέ τά οποία όμως πάλι μεθούσε.»

Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό πού σκανδάλιζε τούς προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή πού μέ μεγάλο αγώνα αγωνίστηκε νά μειώσει τό πάθος του.
Χωρίς νά ξέρουμε γιατί ο κάθε ένας προσπαθεί νά κάνει αυτό πού θέλει νά κάνει, μέ ποιό δικαίωμα νά κρίνουμε τήν προσπάθειά του;

Μην το ξεχνάς.....

Φωτογραφία της Georgia Gourioti.
Να ξέρεις... 
πως Ο Θεός χτίζει 
ακόμα και όταν γκρεμίζει.......
Μην το ξεχνάς.....

Georgia Gourioti
🌼



Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Όταν λέμε "Δίπλα στον Θρόνο Του Υιού της", να το εννοούμε κιόλας...


Όσο μπορεί άνθρωπος να παραστήσει το μεγαλείο της αγάπης και της ένωσης ανάμεσα στα δύο Πρόσωπα...

(Από την Kiriaki Alexiadou Emmanouilidou)

Βοήθειαααα...

Φωτογραφία του χρήστη ΙΧΘΥΣ.

"Μη διστάσεις να καλείς την Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο."

~ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός


~ "Σας αγαπώ και ξέρω ότι κι εσείς μ’ αγαπάτε, αλλά δεν υπέγραψα κανένα συμβόλαιο που λέει ότι θα είμαι η αποκλειστική υπηρέτρια, μαγείρισσα και φροντιστής όλων σας..."

Σχόλιό μας:
Μια Μάνα στα όριά της...

Μπορεί να μη μας συμφέρει,αλλά πρέπει ν΄αναγνωρίσουμε πως όλες τις Μανούλες,
λίγο ή πολύ, τις έχουμε κάνει να αισθάνονται κάπως έτσι...
Μια μαμά γράφει στην οικογένειά της το γράμμα που πάντα θέλατε να γράψετε. Ή μάλλον, όχι. Δεν είναι γράμμα. Είναι μια επιστολή παραίτησης. 
Η γενναία μαμά-συγγραφέας του κάτωθι κειμένου, γράφει αυτό που η μέση μαμά έχει σκεφτεί χιλιάδες φορές: 
"σας αγαπώ και ξέρω ότι κι εσείς μ’ αγαπάτε, αλλά δεν υπέγραψα κανένα συμβόλαιο που λέει ότι θα είμαι η αποκλειστική υπηρέτρια, μαγείρισσα και φροντιστής όλων σας..." 
Μια μαμά που νιώθει ότι η προσφορά της θεωρείται δεδομένη, ξεσπά –με αγάπη, επιχειρήματα και σταθερότητα.
«Με την παρούσα επιστολή υποβάλω την παραίτησή μου από τα καθήκοντα της κουζίνας, από τη γενική συντήρηση της οικογένειας, έως ότου υπάρξουν ισχυρά πειστήρια του αμοιβαίου σεβασμού και εκτίμησης μέσα στο σπίτι.
Για χρόνια, είχε υποτεθεί ότι θα είναι η μόνη μου θα μαζεύει τις κάλτσες από ‘δω κι από ‘κει, θα πετάει τα ανεπιθύμητα ένθετα των εφημερίδων, θα πηγαίνει τα βρώμικα φλιτζάνια καφέ από το τραπέζι στο πλυντήριο πιάτων, θα ανασύρει το τηλεκοντρόλ από τα μαξιλάρια του καναπέ, θα σβήνει τα φώτα, θα βάζει μπροστά το πλυντήριο, θα πηγαίνει στο σχολείο τα ξεχασμένα τετράδια, θα αντικαθιστά το χαρτί υγείας στην τουαλέτα.
Έφτασα όμως στο όριό μου αυτό το Σαββατοκύριακο. Όλοι κατενθουσιάστηκαν όταν ο σκύλος βρήκε μια φέτα μάνγκο (ή μήπως κάποιος του την έδωσε;). Έπαιζε, την έγλειφε, την κουβαλούσε παντού, τη μύριζε, την έγλειφε ξανά και την μετέφερε εδώ κι εκεί. Όλοι κοιτούσατε, βγάζατε φωτογραφίες και διασκεδάζατε και μετά απομακρυνθήκατε –όπως κι ο σκύλος- βαριεστημένοι, έτοιμοι για μια νέα εμπειρία. Εγώ έμεινα εκεί, να μαζέψω το τραπέζι με την καρδιά μου να έχει πραγματικά μαλακώσει από τα γέλια σας.
Μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα τεράστιο κομμάτι φρούτου, γεμάτο τρίχες του σκύλου στη μέση του χαλιού. Όλοι το είχατε δει, το είχατε προσπεράσει και είχατε φύγει.
Πραγματικά, δεν πέρασε από το μυαλό κανενός να σκύψει και να το μαζέψει;
Πληρώνω τους λογαριασμούς, πηγαίνω για ψώνια, συμμαζεύω τον κήπο και το αυτοκίνητο, πηγαίνω τον σκύλο στον κτηνίατρο, μαγειρεύω, οργανώνω διακοπές, μαζεύω άπλυτα, βάζω πλυντήρια –η λίστα είναι ατέλειωτη. Το σπίτι είναι σαν μια επιχείρηση και εγώ τη διοικώ καλά. Μην κάνετε κατάχρηση της σχέσης μας.
Δεν με πειράζει να πλένω τον σκύλο ή να κάνω δουλειές. Τα κάνω όλα με την καρδιά μου γεμάτη αγάπη. Εσείς όμως δεν είστε κατοικίδια.
Ίσως εγώ δημιούργησα αυτήν την κατάσταση, λόγω του ρόλου μου ως μαμάς. Οικοδομούσα μια οικογένεια, ένα σπίτι, γεμάτο αγάπη και παράδοση και ενθάρρυνση.
Και κοιτάξτε τι έγινε τώρα! Ο άντρας μου, με την καλπάζουσα καριέρα του, που κάθε βήμα του είναι ακόμη μια πρόκληση, ακόμα ένα σκαλοπάτι προς την κορυφή. Τα παιδιά μου, είναι υπέροχοι έφηβοι που διαμορφώνονται, ζώντας την χωρίς δεσμεύσεις ζωή τους, έτοιμοι να αφοσιωθούν, να ονειρευτούν, να φτάσουν τον ουρανό.
Σας αγαπώ όλους περισσότερο απ’ οτιδήποτε σ’ αυτόν τον κόσμο. Αλλά κάτι πήγε στραβά –έμεινα στάσιμη. Η σχέση μας έγινε από σχέση εταιρική, σχέση υπαλληλική. Από καρδιά της οικογένειας, έγινα απλώς ο επιστάτης της.
Όχι, όχι, θα πείτε. Θα υποστηρίξετε με πάθος ότι όντως με σέβεστε και με τιμάτε και μ’ αγαπάτε. Θα πείτε, με το χέρι στην καρδιά, ότι είμαι η υπέροχη μαμά σας.
Και είμαι, αλήθεια είμαι. Αλλά εδώ είναι η ουσία: είμαστε μια οικογένεια. Μια μονάδα πολυδιάστατη που ζει και αγαπά με αμοιβαία υποστήριξη. Δεν σας λέω να αποκοπείτε απ’ αυτή τη μονάδα –σας προσκαλώ να συμμετέχετε ενεργά. Η θέση μου είναι ανοικτή σε οποιαδήποτε συζήτηση, αλλά ποτέ ξανά δεν θα αναλάβω τον ρόλο του αρχιμάγειρα και του αρχικαθαριστή.
Θα συνεχίσω να μαγειρεύω συχνά –άλλωστε, μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω- όμως μόνο όταν θα έχω τον χρόνο ή την έμπνευση. Έχω κι εγώ μια ζωή να ζήσω.
Η πίτσα είναι πάντοτε μια επιλογή. Όμως, δεν θα πάρω εγώ τηλέφωνο να παραγγείλω.
Η αγαπημένη σας σύζυγος και μαμά.»

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης: "Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων..."

- Γέροντα, θα ήθελα να δω τον Άγιο Αρσένιο.
- Το ότι επιδιώκεις να δης τον Άγιο Αρσένιο είναι επικίνδυνο, γιατί ο εχθρός μπορεί να σου παρουσιάση φαντασία και έπειτα να σου πη ο λογισμός ότι κάτι είσαι, διότι δήθεν αξιώθηκες να δης τον Άγιο. Στην συνέχεια, αφού σου κολλήση το «κάτι είσαι», θα σου παίζη συνέχεια σινεμά ο εχθρός με την φαντασία. Γι’ αυτό να έχης τον Άγιο Αρσένιο σε ευλάβεια, αλλά να μην επιδιώκης να τον δης. Το αν σου παρουσιασθή ή όχι, είναι δική του δουλειά.
- Όταν, Γέροντα, εμφανίζεται ένας Άγιος σε κάποιον, ένας τρίτος τον βλέπει;
- Δεν υπάρχει κανόνας σ’ αυτό. Άλλοτε τον βλέπει, άλλοτε ακούει μόνον την φωνή του, άλλοτε τίποτε. Αυτά δεν μπαίνουν σε καλούπια ούτε εξηγούνται.
Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Και όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν! Όταν έφυγα από τον «Τίμιο Σταυρό» και πήγα στην «Παναγούδα», το Καλύβι ήταν εγκαταλελειμμένο. Ίσα που βόλεψα κάπως ένα κελλί, για να μείνω. Είχα πάρει μαζί μου ό,τι πράγματα είχα. Τα Μηναία τα είχα ακόμη στα κουτιά. Ήρθε η ώρα να κάνω Εσπερινό. Αλλά πού να βρω τα Μηναία!... Πήρα το ημερολόγιο να δω ποιος Άγιος γιορτάζει. Είχα χάσει όμως και τα γυαλιά, και δεν έβλεπα τα μικρά γράμματα από το ημερολόγιο, για να δω τον εορταζόμενο Άγιο, να κάνω κομποσχοίνι για τον Εσπερινό. Τρία τέταρτα έψαχνα· τίποτε. «Θα περάση η ώρα ψάχνοντας, είπα. Ας πω: ‟Άγιοι της ημέρας πρεσβεύσατε υπέρ ημών”». Αφού έκανα κομποσχοίνι στον Χριστό και στην Παναγία, ύστερα άρχισα να λέω: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών, Άγιοι της ημέρας…». Την νύχτα πάλι, για να μη χασομερώ με το ψάξιμο των γυαλιών, έλεγα το ίδιο: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών». Τότε βλέπω μπροστά μου έναν Αξιωματικό Λαμπροφόρο, με πολλή αγάπη και πατρική στοργή, να με πλησιάζη με καλωσύνη και να μου σκορπάη μια ανέκφραστη αγαλλίαση. Επειδή τον είδα τόσο πολύ καλό, έλαβα το θάρρος και τον ρώτησα: «Πού υπηρετούσατε και πώς λέγεσθε;». Εκείνος μου είπε: «Είμαι ο Άγιος Λουκιλλιανός». Εγώ όμως δεν άκουσα καλά και τον ρώτησα: «Ο Άγιος Λογγίνος;». «Όχι, μου απήντησε, ο Άγιος Λουκιλλιανός». Επειδή το όνομά του μού φάνηκε παράξενο, τον ξαναρωτάω: «Ο Άγιος Λουκιανός;». «Όχι, μου απάντησε πάλι εκείνος· ο Άγιος Λου-κιλ-λι-α-νός». Τότε του είπα: «Έχω και εγώ τραύματα από τον πόλεμο». Δίπλα στον Άγιο στεκόταν και ένας νεαρός Γιατρός, με άσπρη ποδιά -ήταν ο Άγιος Παντελεήμων-, στον οποίο είπε να με εξετάση. Αφού με εξέτασε, άκουσα που έλεγε την διάγνωση στον Άγιο Λουκιλλιανό: «Τα τραύματά του έχουν θεραπευθή· μόνο για το δίπλωμα θα τα λάβουμε υπ’ όψιν μας». Στην συνέχεια ένιωθα μεγάλη χαρά και διπλή ξεκούραση. Έψαξα καλά, βρήκα τα γυαλιά και κοίταξα το ημερολόγιο· ήταν η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λουκιλλιανού*. Το απόγευμα πήγα σε κάποιους γνωστούς μου Πατέρες και διάβασα και το Συναξάρι του Αγίου.
Ακόμη ο Άγιος με χορταίνει με την αγάπη του και με ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά με την παραδεισένια χαρά που μού έδωσε.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
Λόγοι ΣΤ' Περι προσευχής
___________________
* Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Ιουνίου.

~ Επειδή συχνά αυτές τις μέρες μιλάμε πια για "ήρωες"...

Φωτογραφία του Labros Liapis.
Αγαπητε ασθενη,
οταν θα διαβαζεις αυτες τις γραμμες, η Κατερινα, η Δημητρα, η Σπυριδουλα, η Ελενη, η Ντιανα κι εγω, δε θα ειμαστε κοντα σου.
Θυμασαι εκεινο το παγωμενο Σαββατοβραδο που σε εφεραν εδω σε μας;
Πώς να το θυμασαι; Ο πονος σου εκλεινε τα ματια και το στομα. Δεν υπηρχε χρονος για γνωριμιες.
Σε παρελαβε η Κατερινα, σου περασε φλεβα, σου πηρε εργαστηριακα. Την κοιταξες με μισος. Ναι, σε πονεσε. Αλλα, απο κει σε κρατησε στη ζωη.
Η Σπυριδουλα ετοιμασε το κοκταιηλ σου. Κοιτουσες ολα αυτα τα μπουκαλακια με βλεμμα αποριας μωρου. Το ενα μετα το αλλο, περνουσαν μεσα σου, προσπαθωντας να σου παρουν τον πονο.
Πανω στη κλινικη, η Ελενη σου πηρε τα ζωτικα σημεια και ανελαβε τη παρακολουθηση τους. Η Ντιανα, κανονισε τη φαρμακευτικη σου αγωγη, ετοιμασε τα απαραιτητα και σου εκανε τη νοσηλεια. Η Δημητρα φροντισε για τις υπολοιπες ιατρικες οδηγιες.
Ομως...επρεπε να κανεις εκεινο το χειρουργειο.
Τη μερα που σε κατεβασαν στο χειρουργειο, εκει ηταν η Σπυριδουλα κι εγω. Ο αναισθησιολογος μου εδωσε οδηγιες για το ειδος της αναισθησιας και, μαζι σε κοιμισαμε. Ημουν διπλα σου 4.5 ωρες. Εγω. Ενας αγνωστος. Μια κοιτουσα το μονιτορ, μια εσενα και μια την Σπυριδουλα που εργαλειοδοτουσε και ηξερε τί χρειαζοταν ο χειρουργος, πρωτου καν εκεινος το σκεφτει. Ακρατος επαγγελματισμος. Ολοι παναξιοι συναδελφοι-συνεργατες. Και ολοι, εκεινες τις στιγμες, εκει, για σενα.
Τα πραγματα πηγαν κατ' ευχην. Απαλλαχθηκες απο αυτο που σε βασανιζε. Εντελως. Συντομα βγηκαν ολα εκεινα τα ενοχλητικα σωληνακια απο πανω σου κι αρχισες να περπατας ξανα.
Εφτασε η ωρα να παρεις εξιτηριο.
Ηρθες και μας βρηκες εναν εναν. Μας εσφιξες το χερι. Απο την δυναμη που εβαλες, το τρεμουλο στη φωνη και το ευθραυστο, σχεδον βουρκωμενο χαμογελο σου, καταλαβαμε ολοι οτι το εννοουσες οταν μας ελεγες εκεινο το ''ευχαριστω''.
Απο συνηθεια, εβγαλες απο τη τσεπη σου χρηματα και προσπαθησες να μας τα βαλεις στη τσεπη.
Δεν τα πηραμε. Οχι, δεν μας φτανουν οι μισθοι. Οχι, δεν ειμαστε ψηλομυτες.
Πες οτι ειμαστε χαζοι. Ρομαντικοι εχθροι της πραγματικοτητας. Μιας πραγματικοτητας που μπορουμε ολοι να αλλαξουμε με μικρες καθημερινες ενεργειες.
Να σου πω και το αλλο; Μερικες φορες το να βοηθας καποιον, δινει περισσοτερη χαρα σ' αυτον που βοηθα, παρα σ' αυτον που δεχεται τη βοηθεια.
Φευγοντας γυρισες πισω και με κοιταξες. Σου φωναξα κατι. Το θυμασαι;
Σου ειπα:
ΝΟΣΗΛΕΥΩ...ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ!
Δακρυσμενος, εγνεψες καταφατικα.
Καμμια φορα δεν βλεπω την οικογενεια μου ακομα και στη γιορτη μου.
Μερικες φορες δε καταφερνω να πιω ενα ποτηρι νερο.
Αλλες φορες δε προλαβαινω να παρω τηλεφωνο σπιτι να δω τί κανει το παιδι.
Η δυναμη μου, ο καφες που με κερασες, επειδη το ενιωθες.
Τα οπλα μου: η επιστημη μου, η τεχνη μου, η πιστη μου στο Θεο, η πιστη σου σε μενα.
Ο νοσηλευτης κι ο γιατρος δεν ειναι ο ηρωας του παραμυθιου, ουτε ο ατρομητος πρωταγωνιστης της ταινιας.
Ειναι ομως αυτος που εκπαιδευτηκε να σε βοηθησει σε μια δυσκολη στιγμη σου.
Ειναι αυτος που μπορει να σε νιωσει, γιατι εχει δει τον πονο. Εχει δει τον θανατο.
Ειναι αυτος που θα συναντησεις στη διασταυρωση ζωης και θανατου.
Υπο αυτες τις προϋποθεσεις, ναι. 

Ο νοσηλευτης κι ο γιατρος ειναι ηρωες καμια φορα.
Aλλά ποιος το θυμαται;


Λαμπρος Λιαπης (
Labros Liapis-εχθρος της πραγματικοτητας).

Μα,που να πάω;

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Αυτό.

Φωτογραφία του χρήστη Γκόρτσος.
Ο George Dass κοινοποίησε τη δημοσίευση του Γκόρτσος.

~ "Έχε πρίν τήν ακράδαντο βεβαιότητα, ότι δέν πρόκειται νά φύγης από μπροστά της, χωρίς να βρεις έλεος..."

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
“Οταν είναι νά προσευχηθης στήν ΄Υπεραγία Θεοτόκο, έχε πρίν τήν ακράδαντο βεβαιότητα, ότι δέν πρόκειται νά φύγης από μπροστά της, χωρίς νά βρεις έλεος. 
«Ουδείς προστρέχων επί σοί κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται»
ψάλλει η Εκκλησία μέ πίστη 
στή Θεομήτορα.
΄Υπεραγία Θεοτόκε! Σύ πού η αγάπη σου πρός τούς χριστιανούς ξεπερνά τήν αγάπη κάθε μητέρας καί κάθε γυναικός, άκου τήν προσευχή μας καί σώζε μας.”

~ Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

~ Οι άγιοι Δεκαπεντιστάδες! (εξαιρετικό άρθρο...)

"-Μην προσφέρεις στον μικρό ! Δεν τρώει, νηστεύει ! 
-Άντε βρε, μικρό παιδί ! Τι θα γίνει με τόση ζέστη αν δροσιστεί και φάει ένα παγωτό ; Θα χαλάσει ο κόσμος; 
-Έλα, αδελφέ μου, είπε η πολύτεκνη με 6 παιδιά μάνα, έλα να σου δείξω κάτι..."


Νώντας Σκοπετέας - Προσκυνητής
Σωτηρία ψυχής (ιστολόγιο της ομότιτλης ραδιοφωνικής εκπομπής) 
Αναμνήσεις παιδικές, καλοκαιρινές. Χρόνια ανέμελα και νοσταλγικά αθώα. Αμέριμνα από τα βιωτικά ! Χαρούμενα αληθινά ! Μυρωδιές, ήχοι και γεύσεις που ακόμα και σήμερα σαν κλείσεις τα μάτια σου, σε μεταφέρουν σε αυτό το υπέροχο και ανόθευτο χθες !

Κάθε γενιά έχει τα δικά της ξεχωριστά θυμητάρια… Όσο πιο παλιά, τόσο πιο απλά με μια αξέχαστη και απερίγραπτη συνάμα αγνότητα. Εκείνα τα παιδιά γίνηκαν σήμερα γονιοί. Κρατήθηκαν κάποιες μυρωδιές αναλλοίωτες.
Το μαρτυρά ακόμα, ένα απαλό χάδι σε φουντωμένο βασιλικό και σε λεβάντα που φύτεψε ο Θεός εκεί στην άκρη του χωμάτινου ακόμα δρόμου, στην βόλτα των παιδικών τους ονείρων ! Και οι ήχοι της πλανεύτρας θάλασσας και του ανύσταχτου μελωδού γρύλου σαν σκοτάδι σκεπάσει, κρατιούνται απαράλλαχτοι σαν την πρώτη φορά που τους σφάλισαν τα βλέφαρα γλυκά, σαν η κούραση της λιόχαρης μέρας τους έγειρε στο βαλμένο χάμω στρώμα με το παραθύρι ορθάνοιχτο στον ουρανό και στην δροσοσταλιά της καλοκαιρινής νυχτιάς.

Και οι γεύσεις; Κάπως δυσεύρετες οι γεύσεις του χθες ! Μα όλοι τις αναζητούν ! Καλοκαίρι με γεύσεις από τα φρούτα του και τα ζαρζαβάτια του και τα παγωτά απ' τους πλανόδιους πωλητές τους.
-Είναι από αγνό γάλα ! Τα πήραμε από ένα γαλακτοκομείο που φτιάχνει και παγωτό τώρα το καλοκαίρι ! 

Δοκιμάστε ! Τα φέραμε να σας κεράσουμε ! Με πολύ αγάπη ! Δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά στο εμπόριο ! 
Να φάνε και τα παιδιά !
Θυμίζει τα παλιά τα παγωτά, θυμάσαι ;
-Μην προσφέρεις στον μικρό ! 

Δεν τρώει, νηστεύει!
-Άντε βρε, μικρό παιδί ! Τι θα γίνει με τόση ζέστη αν δροσιστεί και φάει ένα παγωτό ; Θα χαλάσει ο κόσμος;
-Έλα, αδελφέ μου, είπε η πολύτεκνη με 6 παιδιά μάνα, έλα να σου δείξω κάτι !




















                                                                    Τον οδήγησε στην κουζίνα της. Στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του ψυγείου.
Εκεί δεν είδε ούτε μαγνητάκια, ούτε κολλημένα σημειώματα και φωτογραφίες όπως συνηθίζουν οι πολλοί, παρά μόνο 3 εικονίτσες !
Μια του Εσταυρωμένου Ιησού, μια της Ιεροσολυμίτισσας Παναγίας και μια ενός Αγίου που μέχρι εκείνη την ημέρα μόνο ακουστά αυτός τον είχε ! Εικονιζόταν κρατώντας έναν πάπυρο με σημειωμένο πάνω του : 

Ου μη απαρνήσομαι Κύριον τον Θεόν μου, ουδ' αθετήσω τας εντολάς Αυτού! Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης ! 
-Μαρτύρησε 15 μόλις χρονών ! Όσο είναι ο μεγάλος ο γιός μου ! μίλησε η πολύτεκνη μάνα. Ξέρεις γιατί ; Γιατί αρνήθηκε να φάει κρέας και να αρτυθεί μέσα στην Νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο! Και μάλιστα ήταν η μάνα του που τον εκλιπαρούσε θρηνώντας τα νιάτα του να φάει για να σωθεί ! Μα εκείνος δεν υποχώρησε ως το τέλος ! Κράτησε την πίστη του και τίμησε την μνήμη του σφαγιασθέντος ιερέα πατέρα του !

Πήγε αμέσως ο νους στο ευλογημένο συναξάρι ! Στην πρώτη μέρα της μεγάλης νηστείας στο Πάσχα του καλοκαιριού ! Μήν Αύγουστος, έχων ημέρας λα΄. Η ημέρα έχει ώρας ιγ΄, και η νυξ ώρας ια΄.Την πρώτη του μηνός Αυγούστου ! Η θυσία των 7 αδελφών Μακκαβαίων, που προσπάθησαν να τους υποχρεώσουν να φάνε χοίρειον κρέας, της Μητέρας τους Σολομονής που τους ενθάρρυνε στο μαρτύριο και του στερεού διδασκάλου τους Ελεαζάρου.
Μαζί τους και η Αγία Ελέσα, παρθενομάρτυρας 14 χρονών["N": σκοτώθηκε από τον πατέρα της!], που στα Κήθυρα γιορτάζουν σαν συμπροστάτιδα με την Μυρτιδιώτισσα. Στο Μοναστηράκι της ανέβαιναν από τα παλιά τα χρόνια οι ευλογημένοι δεκαπεντιστάδες της Παναγίας, να νηστέψουν και να ξεροφάγουν και να καρτερέψουν με προσευχές και γαλήνη την μεγάλη γιορτή της Κυράς. Και η μικρή Ελέησα - Ελέσα, ενισχύει έστω κι αυτούς τους λίγους που ακόμα κρατούν το έθιμο στου Αυγούστου τα πρώτα σήμαντρα.


Μακάρι να αποκτήσουν τέτοιες άγιες συνήθειες τα σημερινά παιδιά ! Να γίνουν και αυτά της Παναγιάς δεκαπεντιστάδες !
Να μάθουν και να απολαύσουν αληθινά την μεγάλη αξία της νηστείας.
Να τα διδάξουμε με διάκριση και με αγάπη και με βίωμα! Με το παράδειγμά μας και με ό,τι ο Θεός οικονομήσει για την κατήχησή τους. Όπως η πολύτεκνη μάνα που στερέωσε πάνω στην πόρτα του ψυγείου της, έναν ανυποχώρητο Άγιο ! Και αυτός, Άγιος Δεκαπεντιστής ! Δεν τον έβαλε εκεί αυστηρά για να ελέγχει ή αδιάλλακτα να απαγορεύει, μα για να φωνάζει σε όλους μας με τις νωπές του πληγές απ' του αγαρηνού αφέντη του το σπαθί, αυτό που ο Μέγας Βασίλειος αιώνες πριν θεοδίδακτα διετύπωσε, πως η νηστεία νομοθετήθηκε μέσα στον Παράδεισο !
Θα νοστιμέψουν τότε όλα ! Και τα πιο ταπεινά θα γίνουν εύγευστα ! Το λίγο ψωμί, της γης ένα γέννημα και δυο γουλιές νερό θα χορταίνουν σώμα και ψυχή ! Μπροστά τα Άγια παιδιά, ο Άβιβος, ο Αντωνίνος, ο Γουρίας, ο Ελεαζάρος, ο Ευσέβωνας, ο Αχείμ, ο Μάρκελλος, η Ελέσα και ο Άη Γιάννης εκ Μονεμβασίας, της Παναγιάς οι δεκαπεντιστάδες και ξοπίσω όλοι εμείς που με κλειστά τα μάτια λαχταράμε την αλήθεια του χθες και τα παιδιά μας που αξεδίψαστα όλο γυρεύουν τη γνώση και το βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως… Καλή Παναγιά !


Παρακαλώ, και:

Καλό Δεκαπενταύγουστο! // August: the holy month of the Virgin Mary in the Orthodox Church
Για τη νηστεία του δεκαπενταύγουστο διαβάζουμε εδώ, και γενικά για τη νηστεία, στην ανάρτησή μας Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά.

H παρεξηγημένη αγιότητα
"Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή"(άγιος Πορφύριος)
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους...

  
Παναγία Γαλακτοτροφούσα (3 Ιουλίου)
Ρωσία: δελφίνια έβγαλαν εικόνα της Παναγίας στην ακτή!... 






Η τιμή της Παναγίας στην Αγία Γραφή   

~ "Το παλικαρι αυτο σημερα ζει αναμεσα μας.Εγω το γνωρισα αυτο το παλικαρι. Και γνωριζω οτι ολο αυτο που διαβασατε ειναι αληθινο. Σε σας μενει η επιλογη. Το πιστευετε ή οχι δικο σας θεμα. Αλλά η Παναγιά ήταν εκεί..."

Σχετική εικόνα
(Στην εικόνα μια σπάνια απεικόνιση σε εκκλησία,που βρέθηκε πέρυσι στη Νίγδη της Καππαδοκίας ...«Η Παναγία Γελούσα»-
Μόνο αυτή η εικόνα της Παναγιάς,μου ταίριαζε μ΄αυτήν την ανάρτηση του Λάμπρου...Περισσότερα αν θες,εδώ...)

Καρκινος. Παντου. Μεσα του.
Ναι, παλι καρκινος. 20 χρονια πριν.
27 χρονων, μολις ειχε ανοιξει τα φτερα του. Δεν προλαβε να πεταξει. Σαπια κι αυτα.
Ελιωνε σε ενα κρεβατι. Ειχε τους δικους του διπλα του, αλλα ηταν πολυ μονος.
Τα λογια του ογκολογου στριφογυρνουσαν στο κεφαλι του με απιστευτη ταχυτητα και ακριβεια,

 ‘’Δεν ξερω παιδι μου αν θα τα καταφερεις. Θα το παλεψουμε, αλλα δεν σου δινω ψευτικες ελπιδες’’. 
Η μανα του ηταν μεσα στο γραφειο οταν ο ογκολογος ξεστομισε τη μαυρη αληθεια. Δεν εβγαλε αχνα. Δεν εκλαψε. Δεν κοιταξε το γιο της στα ματια. Θα φαινοταν η θλιψη στα ματια της. Η απογνωση. Κι αυτο απαγορευοταν εκεινη τη στιγμη.
Τον συνοδευσε στο κρεβατι και βγηκε στην αυλη του νοσκομειου. Εκει ποτισε καθε λουλουδι, καθε φυτο, καθε πετρα, καθε πλακακι. Τα ποτισε με τα δακρυα της. Δακρυα βουβα. Τα πιο δυνατα. Τα πιο αληθινα. Τα δακρυα της μανας.
Η θεραπεια προχωρουσε. Τα σχηματα χ/ο διελυαν με γεωνετρικη προοδο το σαπιο κορμι του νεαρου. Ο καρκινος νικουσε κατα κρατος. Ο νεαρος, τις μοναχικες του ωρες ειχε για συντροφια δυο ακουστικα και τις αγαπημενες του νοτες να τον συντροφευουν στο νοερο ταξιδι προς την ελευθερια.
Οι επισκεψεις του διευθυντη της κλινικης, των γιατρων και των νοσηλευτριων του εδιναν κουραγιο στα λογια. Εκεινος δεν ηταν καθολου λιποψυχος. Ηταν γεναιος. Εσφιγγε τα δοντια καθε φορα που τον φλεβοκεντουσαν. Υπεμενε στωικα καθε αμρτυριο (χ/ο, c/t, ακτινοβολιες, παυσιπονα, παυσιπονα, παυσιπονα για τον πονο που ηταν αβασταχτος πλεον).
Θα πρεπει να ηταν η 8 εβδομαδα χ/ο θαρρω οταν πηγε τρικλιζοντας απο την αδυναμια στην αλλαγη και βρηκε τις νοσηλευτριες. Τους ειπε με τρεμαμενη φωνη οτι δεν επιθυμει αλλο μαρτυριο. Ηθελε να τον αφησουν να πεθανει. Ναι, δεν αντεχε αλλο. Ανθρωπος ειναι. Ειχε ορια.
Οι νοσηλευτριες, κρατωντας με δυσκολια τα δακρυα τους, τον πηραν απο το χερι και τον ξαπλωσαν στο κρεβατι. Ηταν 3 το πρωι. Εκλεισε τα ματια….
Οταν τα ανοιξε βρεθηκε να περπαταει σε εναν κακοτραχαλο χωματοδρομο μαζι με τον πατερα του. Περπατουσαν ξυπολητοι με δυσκολια. Τους πονουσαν οι κοφτερες πετρες στα ποδια. Αφου περπατησαν για 2 ωρες περιπου, φτανουν σε ενα υψωμα οπου στην κορυφη υπηρχε ενα ξωκλησι. Ο νεαρος ειπε στον πατερα του να πανε να αναψουν ενα κερι.
Εκεινος αποκριθηκε πως δεν μπορουσε να ανεβει. Το παλικαρι πηγε μονο του.
Φτανοντας στο ξωκλησι, εκανε το σταυρο του και μπηκε μεσα. Τα ποδια του ηταν σχεδον ματωμενα και πονουσαν οικτρα. Πηρε 4 κερια (ενα για κάθε μελος της οικογενειας του) και πλησιασε να τα αναψει. Οταν τα αναψε διεκρινε στο βαθος, εκει που καθονται οι δεσποταδες, μια φιγουρα. Πλησιασε λιγο και κοιταξε καλυτερα.
Ηταν ο Χριστος! Φορουσε εναν εκτυφλωτικο λευκο μανδυα και καθοταν με σκυμμενο κεφαλι. Ο νεαρος εμεινε στηλη αλατος. Οταν συμμαζεψε τις σκεψεις του, εσκυψε το κεφαλι του και ψελλισε:
- Κυριε, ειμαι ενα βασανισμενο παιδι. Θελεις να με ευλογησεις;
Εκεινος κοιταξε στα δεξια του. Εκει διπλα Του καθοταν η Παναγια. Η Μητερα των ολων εγνεψε καταφατικα στο Παιδι Της. Ο Χριστος εγνεψε στο παλικαρι να πλησιασει. Τον σκεπασε με τον μανδυα Του. Το παλικαρι εκλεισε τα ματια απο δεος….
Οταν ανοιξε τα ματια ηταν στο κρεβατι του. Λουσμενος στον ιδρωτα και την αγωνια.
Μα, ευλογημενος πλεον.

Τα πραγματα αλλαξαν ροη. 
Γιατι;
Δεν ξερω.
Ηταν η θεραπεια;
Ηταν η δυναμη του παλικαριου;
Ηταν η πιστη του; Ηταν η ευλογια;
Ηταν ολα μαζι;
Το παλικαρι αυτο σημερα ζει αναμεσα μας.
Και ειναι το ζωντανο παραδειγμα και γι αυτους που πιστευουν και γι αυτους που δεν πιστευουν.
Εγω το γνωρισα αυτο το παλικαρι.
Και γνωριζω οτι ολο αυτο που διαβασατε ειναι αληθινο.
Σε σας μενει η επιλογη. 

Το πιστευετε ή οχι δικο σας θεμα.
Αλλα η Παναγια ηταν εκει.


Λαμπρος Λιαπης (Labros Liapis-εχθρος της πραγματικοτητας).

~ "Είδες Βασιλιάς που είναι Ο Χριστός! Κοίτα τι πομπή αγγέλων Τον συνοδεύει..."

Τα συνοδευτικά ευχετήρια, με την εικόνα αυτή, λόγια ενός φίλου σε κάποιον αδελφό,που σήμερα γιορτάζει...
~Παναγιώτη, η Παναγιά να (συνεχίσει να...) σε χαριτώνει...~
Και όλους τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες...
Φωτογραφία του Παναγιώτης Παυλίδης.

~ Μείνε μαζί μας! Είσαι η μόνη παρηγοριά που μας έμεινε πάνω στη γη...

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
Μείνε μαζί μας, εσύ η παρηγοριά μας, 
το μόνο στήριγμά μας πάνω στη γη. 
Μη μας αφήσεις ορφανούς εμάς που αγωνιζόμαστε για την αγάπη του Υιού σου,
εσύ Μητέρα Του.
Ας σε έχουμε στους πόνους μας ανάσα και δρόσισμα στους ιδρώτες μας. 
Αν θέλεις να μείνεις, έχεις τη δύναμη, αλλά και κανένα εμπόδιο αν ποθείς ν' αναχωρίσεις. Αν αναχωρείς, εσύ του Θεού το σκήνωμα, μαζί σου φεύγουμε κι εμείς, που χάρη στον Υιό σου γίναμε και δικός σου λαός.
Είσαι η μόνη παρηγοριά που μας έμεινε στη γη. 
Είναι ευτυχία να ζει κάνεις μαζί σου όσο ζεις και να πεθαίνει μαζί σου. 
Και τώρα που πεθαίνεις τί να πούμε; 
Για σένα είναι ζωή κι ο θάνατος και μάλιστα ζωή ανώτερη που ασύγκριτα υπερβαίνει τούτη τη ζωή. 
Ενώ έτσι ο βίος για μας θα είναι αβίωτος αν δεν έχουμε εσένα συντροφιά μας...

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού
-ομιλία β' εις την κοιμησιν της Θεοτόκου-
(πηγή - ΕΠΕ 9 ΣΕΛ 291)

Γιάννης Τσιτλακίδης

~ "Ρίχ΄τα πίσω..." Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης.-

Φωτογραφία του χρήστη ΙΧΘΥΣ.
"Για καθετί πειρασμικό που σε αναστατώνει ψυχολογικά, ρίχ΄τα πίσω. 
Να κυλούν οι μέρες μας με ηρεμία και πραότητα. 
Μη στενοχωριέσαι, μην τα βάζεις μέσα σου και στενοχωριέσαι!"

~ Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Νέα για τον Σταύρο...

Παράκλησή μας:
Να ευχηθούμε να προλάβει να κοινωνήσει αύριο, της Παναγίας...

Ο Σταύρος (δες εδώ...)
έχει λίγο χρόνο ζωής.
Ο καρκίνος χτύπησε ήπαρ, σπλήνα και οστά.
Πήγε στη Σουρωτή και στον Ταξιάρχη και πήρε ευλογία!
Αύριο θα κοινωνήσει!
(1α Ο Θεός...)
Καλή Παναγιά!

Ευαγγελία.-

"Μην ξεχνάς ποτέ από που προέρχεσαι. 608..." ~ Γιάννης Αντετοκούνμπο!

 Ξανά, μετά από 4-5 χρόνια στο λεωφορείο 
(608-ΖΩΓΡΑΦΟΥ-ΑΚΑΔΗΜΙΑ-ΓΑΛΑΤΣΙ)
που έπαιρνε,όταν ζούσε στην Αθήνα!

πηγή

" - Ξυπνα αγορι μου! Ο μπαμπας ειναι εδω και θελει να σου δωσει χαρτζιλικι, ειπε η Νοσηλευτρια Ευαγγελια και μπηκε σε αλλη αιθουσα. Η βαρδια δεν τελειωσε ακομα......"

(Σχόλιο "αμφοτεροδέξιου":
Από τις αληθινές ιστορίες θυσίας καθημερινών ανθρώπων,που υποτιμώνται τόσο σκληρά, όσο και κακόγουστα από τους πολλά υποσχόμενους...Και είναι από εκείνες τις στιγμές,που δε θα τις μάθαινες ποτέ,αν δεν υπήρχε κάποιος παρών και ταυτόχρονα αποδεδειγμένα προικισμένος,από Τον Θεό, καταγραφέας-και μάλλον όχι "εχθρός"...- της πραγματικότητας,όπως ο Labros Liapis.-)
Φωτογραφία του Labros Liapis.
Το λεωφορειο σταματα και η Ευαγγελια με τη ψυχη στο στομα μολις που προλαβε να βαλει και τα δυο της ποδια στο σκαλοπατι και να ανεβει.
Σε μιση ωρα ξεκινα η βαρδια. Εχει αγχωθει τοσο πολυ που ξεχασε να ακυρωσει το εισιτηριο της.
Δυστυχως γι αυτη, μεσα στο λεωφορειο υπαρχει ελεγκτης.
Ζητα το εισιτηριο της. Εκεινη φανερα αγχωμενη προσπαθει να εξηγησει οτι δεν ειναι τζαμπατζης, απλα δεν προλαβε να το ακυρωσει.
Ο ελεγκτης ανενδοτος, της μιλα ειρωνικα. Προσπαθει να τη κατεβασει πιανοντας την απο το χερι. Η Ευαγγελια, νοσηλευτρια σε κεντρικο νοσοκομειο της Αθηνας, προσπαθει να αποφυγει το ''διασυρμο'' παρακαλωντας τον ελεγκτη να την αφησει να ακυρωσει το εισιτηριο.
Εκεινος αφου γελα ειρωνικα, την κατεβαζει απο το λεωφορειο.
Η Ευαγγελια, απο ενστικτο και φοβο το βαζει στα ποδια.
Για καλη της τυχη, ειναι κοντα στη κλινικη. Χωνεται μεσα και λαχανιασμενη ανεβαινει στο τριτο με τα ποδια. Στο χειρουργειο. 
Ντυνεται βιαστικα, καλημεριζει ακομα πιο βιαστικα τους υπολοιπους και μπαινει στην αιθουσα της.
Το σημερινο χειρουργειο. Τροχαιο. Το θυμα, ενα παιδι 12 χρονων. Ο νοσηλευτης της αναισθησιας δινει τον υπνο και τη μυοχαλαση που εχει ετοιμασει, στον αναισθησιολογο. Το παιδι κοιμηθηκε.
Ο χειρουργος μπαινει στην αιθουσα. Ολοι στις θεσεις τους.Το σκηνικο μοιαζει με σκηνη απο ηρωικη ταινια. Απο τη μια πλευρα οι στρατιωτες με τα πρασινα και τα μπλε. Απο την αλλη ο μαυρος στρατηγος με το δρεπανι. Στη μεση το παιδι. Το παιδι. Πρεπει να σωθει το παιδι.
Εξω, η μανα προσπαθει να σταθει στα ποδια της. Κοιτα απο τη χαραμαδα της πορτας μηπως δει καποιον να της δωσει μια πληροφορια.
Μετα απο 10 λεπτα, καταφθανει κι ο πατερας, αλαφιασμενος.
Μαζι, προσπαθουν να δωσουν κουραγιο, ο ενας στον αλλο.
Μεσα ειναι το μονακριβο αστερι τους. Και η μοιρα του ειναι σε ξενα χερια. 
Μετα απο 4 ατελειωτες, βασανιστικες ωρες, βγαινει ο χειρουργος απο την αιθουσα φανερα κουρασμενος.
Το παιδι ειναι στην ανανηψη. Μαζι με την Ευαγγελια.
Ο χειρουργος συναντιεται με τους γονεις του μικρου και τους εξηγει οτι ολα πηγαν καλα.
Η μανα λιποθυμα. Ο πατερας ζητα να δει το παιδι.
Ο γιατρος επιτρεπει στον πατερα να μπει για 2 λεπτα στην ανανηψη.
Η Ευαγγελια ειναι ακομα με τη μασκα στο προσωπο, στο προσκεφαλο του μικρου και του χαιδευει το κεφαλι. Βλεπει τον πατερα να πλησιαζει και την λουζει κρυος ιδρωτας.
Βγαζει τη μασκα.
Ο πατερας κοιταζει στα ματια την Ευαγγελια. Δε μπορει. Δεν ειναι δυνατον. Ειναι η ''παρανομη''. Και οι δυο μενουν στηλη αλατος για 2 λεπτα. Η Ευαγγελια νιωθει σαν το ανυπερασπιστο ελαφι που το εχει βαλει σημαδι το λιονταρι.
- Κυριε, το παιδι ειναι καλα. Ειμαι εδω να το προσεχω για να ξυπνησει ομαλα. Μην ανησυχειτε. Συντομα θα σηκωθει και ολα θα ειναι οπως πριν.
- Συγχωρα με παιδι μου, αυτη η παλιοδουλεια μας κανει απανθρωπους πολλες φορες. Δε μπορουμε να ξεχωρισουμε τους αγγελους απο τους διαβολους.
- Ηρεμηστε κυριε. Σε λιγο το παιδι θα παει στη κλινικη και εκει θα μπορειτε να του μιλησετε. Για την ωρα θα μεινει μαζι μου. 
- Με συγχωρεις παιδι μου; Ρωτησε με σκυμμενο κεφαλι ο πατερας.
- Ηρεμηστε κυριε, απαντησε παλι η Ευαγγελια. Πηγαινετε στο θαλαμο και θα ερθει κι ο μικρος. 
Ο πατερας με σκυφτο το κεφαλι, πηγαινει προς τη κλινικη. Γυριζει και κοιτα πισω.
Η Ευαγγελια ακομα χαιδευει το κεφαλι του μικρου. Κατι του λεει. Επιστρεφει και τη ρωταει τι του ειπε.
- Του ειπα να ξυπνησει τωρα γιατι ηρθαν οι ανθρωποι που το αγαπανε.
Ο πατερας βγαζει ενα χαρτονομισμα και προσπαθει να το δωσει στην Ευαγγελια.
- Ξυπνα αγορι μου. Ο μπαμπας ειναι εδω και θελει να σου δωσει χαρτζιλικι, ειπε η Νοσηλευτρια Ευαγγελια, εβαλε το χαρτονομισμα στο φορειο κι εφυγε.
Ο πατερας ηθελε να πεσει στα ποδια της να την ευχαριστησει. Για το μεγαλειο ψυχης. Για τη συγχωρεση που ηθελε. Για το αγορι του, που σφιγγει παλι στην αγκαλια του.
Η Ευαγγελια μπηκε σε αλλη αιθουσα. Η βαρδια δεν τελειωσε ακομα......


Λαμπρος Λιαπης 

(Labros Liapis εχθρος της πραγματικοτητας).


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...